Αντιλογίες

Έχετε πάρει είδηση την τακτική Καρατζαφέρη, τις τελευταίες μέρες;
Συμφωνεί με τα μέτρα της Κυβέρνησης (ενώ διαφωνεί στο μεταναστευτικό) και χτυπάει με ένα σμπάρο και εγώ δεν ξέρω πόσα τρυγόνια.
Πρώτον, δυσφημεί την Κυβέρνηση στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, στους οποίους ενσταλάζει αμφιβολία (”για να τον υποστηρίζει ο Καρατζαφέρης, έγινε δεξιός ο Γιώργος”).
Δεύτερον, ψαρεύει ψηφοφόρους από Σαμαρά πλευρά (”αφού δεν κάνει αντιπολίτευση ο Σαμαράς, καλύτερος είναι ο Καρατζαφέρης”) και
τρίτον, εντυπωσιάζει τους δικούς του (τους “νοικοκυραίους” και “φιλήσυχους” και “συντηρητικούς”), διότι ακολουθεί “ήπια συναινετική πολιτική με σοβαρότητα και υπευθυνότητα απένατι στο έθνος και την πατρίδα”.
Δεν μένει παρά να αρχίσει να συμφωνεί μαζί του και η Παπαρήγα.

«”Βόμβα” ισχύος 10 δισ. ευρώ έφτασε στο Μαξίμου προ δεκαπενθημέρου, μέσω μιας επιστολής-καταγγελίας, η οποία περιγράφει πώς το Δημόσιο απώλεσε έσοδα μαμούθ σε διάστημα 3 ετών περίπου (2006-2008).
Ένα κύκλωμα καλοστημένο διέγραφε φόρους και πρόστιμα που είχαν καταλογισθεί σε μεγάλες επιχειρήσεις (ακόμα και εισηγμένες στο Χ.Α.) ακυρώνοντας τις αρχικές εκθέσεις ελέγχου με “σικέ πορίσματα επανελέγχων”, τα οποία καθοδηγήθηκαν από υψηλά ιστάμενα πρόσωπα στην ιεραρχία της Γενικής Διεύθυνσης Επιθεώρησης του υπουργείου Οικονομικών και υλοποιήθηκαν από συγκεκριμένους οικονομικούς επιθεωρητές”, γράφει η Αριστέα Μπογάτσου στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Και κάθομαι και σκέφτομαι: Αυτοί είναι που απεργούσαν 8 και 9 του μηνός; Αυτοί θα απεργήσουν και μεθαύριο με την ΑΔΕΔΥ;
Απεργούν, αντί να στρωθούν στη δουλειά και να πιάσουν όλους τους φοροφυγάδες να τους ανακηρύξουμε ευεργέτες και να τους στήσουμε μνημείο, ως έθνος.

Γράφει η Καθημερινή: «Το στρατόπεδο της 679 Προκεχωρημένης Αποθήκης Πυρομαχικών (679 ΠΑΠ) λειτουργεί στον Αγριλο Αμφιλοχίας από το 1951, οπότε και ιδρύθηκε ως Μονάδα Υλικού Πολέμου, προκειμένου να συμβάλει στον ανεφοδιασμό όλων των Μονάδων της 8ης Μεραρχίας Πεζικού που εδρεύει στα Ιωάννινα. Στο εν λόγω Στρατόπεδο υπηρετούν σήμερα είκοσι δύο (22) μόνιμοι αξιωματικοί, οκτώ (8) στρατιώτες, δώδεκα (12) εθνοφύλακες, ενώ το πολιτικό προσωπικό αποτελείται από έξι (6) εργαζόμενους.»
Και σχολιάζει ο φίλος μου ο Μανδραβέλης, που εκτιμώ το γράψιμό του: «Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς; Το γεγονός ότι μια «προκεχωρημένη» αποθήκη πυρομαχικών βρίσκεται στην Αμφιλοχία; Το γεγονός ότι αυτή η αποθήκη απέχει 400 χιλιόμετρα από τις μονάδες που ανεφοδιάζει ή το εκπληκτικό ότι σ’ αυτό το στρατόπεδο υπηρετούν είκοσι δύο (22) μόνιμοι αξιωματικοί για οκτώ (8) φαντάρους;»
Επειδή λοιπόν, έχω διατελέσει έφεδρος αξιωματικός Φροντιστής (στρατιωτικός λογιστής και συντηρητής ταυτόχρονα), θα του πω ότι οι 22 μόνιμοι αξιωματικοί ΔΕΝ είναι για να διοικήσουν τους 8 (αποθηκάριους, μάλλον) φαντάρους, αλλά για την υπεύθυνη συντήρηση και λογιστική παρακολούθηση του «πηγαινέλα» των πυρομαχικών. Δεν γίνεται αυτή η δουλειά από φαντάρους που κάνουν 12μηνες ή 8μηνες θητείες. Πρέπει να υπάρχει μόνιμος έλεγχος επί του θέματος. Όσο για την απόστασή της, αν ήξερε τι πυρομαχικά μπορεί να περιέχουν αυτές οι αποθήκες, ίσως ο ίδιος να ζητούσε τα χιλιόμετρα να γίνουν… 500!
Θα έλεγα λοιπόν, να αφήσει το εντυπωσιακό «οι στρατιωτικές μονάδες-φαντάσματα χρειάζονται μόνο για να συντηρούν τοπικές καφετέριες και μπακάλικα», για τα εκατοντάδες ΤΕΙ που έχουν ιδρυθεί σε όλη τη χώρα, για να βγάζουν πτυχιούχους που οδηγούνται στην ανεργία.

Διάβασα στο ΒΗΜΑ της Κυριακής “Γιατί μας μισούν οι Ευρωπαίοι” και αναφέρεται ότι μας θεωρούν “απείθαρχους, σπάταλους και καλοπερασάκηδες”. Από μια μεριά δεν έχουν άδικο και το έχω ξαναγράψει, αλλά από την άλλη κάποιος πρέπει να τους πει ότι όχι μόνο με τα “δικά τους” χρήματα γίναμε έτσι, αλλά και τα δικά τους προϊόντα καταναλώνουμε και καλά θα κάνουν να το σκεφτούν πριν από οποιαδήποτε άλλη ενέργεια εις βάρος μας. Δεν φτάνει που θα αναγκαστούμε να κλείσουμε τώρα συμφωνίες για εξοπλισμούς, έχουμε μέχρι σήμερα υπερκαταναλώσει τα “δικά τους” αυτοκίνητα, τηλεοράσεις, home cinema, οικιακές συσκευές και ρούχα κάθε είδους (μην αναφέρω γνωστές φίρμες για διαφήμιση), διότι ως γνωστόν εμείς μέχρι και φαγητά εισαγόμενα έχουμε φτάσει να τρώμε (να μην αρχίσω να αναφέρω και εδώ).
Φταίμε, λοιπόν, ναι φταίμε και θα μείνω μόνο στο “απείθαρχοι”, γιατί όλοι μας λένε τι πρέπει να κάνουμε και εμείς συνεχίζουμε να είμαστε αδιόρθωτοι. Ας σταματήσουμε να αγοράζουμε κάθε τι εισαγόμενο. Ας αρχίσουμε να φοράμε ότι ράβεται εδώ, στη χώρα μας, ας αρχίσουμε να τρώμε μεσογειακά, με βάση αυτά που παράγουμε, ώστε να μην έχουμε ανάγκη κανέναν π….. Ας σταματήσουμε την άσκοπη υπερκατανάλωση και θα δείτε πως θα μιλάνε μετά οι Ευρωπαίοι.
Και όταν ο κ. Παπανδρέου λέει ότι “έχουμε δυνατότητες” αυτό μας λέει, αλλά μας το λέει με το γάντι. Θέλει πολλή πλύση εγκεφάλου ο Έλληνας, για να καταλάβει τι θα πει “έχουμε δυνατότητες” και πολύ φοβάμαι ότι γράφω λίγα επί του θέματος, αλλά μόνον έτσι θα μας “σεβαστούν” οι Ευρωπαίοι εταίροι μας. Όσο μας βλέπουν να ξοδεύουμε περισσότερα από αυτούς (χρόνια γίνεται αυτό, αν διαβάζετε ροζ σελίδες), να γλεντάμε από τα έτοιμα και να είμαστε αρπακολατζήδες, όχι μόνον απείθαρχους θα μας ξαναπούν, αλλά και άχρηστους για να υπάρχουμε. Και αυτό είναι που με ανησυχεί περισσότερο.

Οι εκπομπές μαγειρικής στην τηλεόραση (που πληθαίνουν ραγδαία τελευταία) απευθύνονται σε ανθρώπους που κάθονται στους καναπέδες τους και βλέπουν (φυσικά) τηλεόραση, τρώγοντας ξηρούς καρπούς, ή πίτσες και άλλα φαγητά που τους φέρνουν οι ντελιβεράδες. Δεν μπορώ να φανταστώ, άλλο target group!

Μου έγραψε ένας φίλος: “Το 2009 ήταν μια δύσκολη χρονιά…Όλοι προέβλεψαν την κρίση που ερχόταν και η οποία τώρα έκατσε πάνω από την χώρα μας…
Ο υπουργός κ. Λοβέρδος προέβλεψε 1.000.000 άνεργους μέσα στο 2010, ο πρωθυπουργός έκανε λόγο για σκληρή και σφιχτή οικονομική πολιτική, οι αγρότες βγήκαν στους δρόμους, ενώ η μισή αντιπολίτευση (και όχι μόνο) γύρισε την πλάτη στον κ. Παπανδρέου (λόγω των περικοπών) και στο αίτημα του για συστράτευση και συναίνεση, υπομονή και κατανόηση.
Όλα αυτά συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην μικρή μας Ψωροκώσταινα. Και σίγουρα δεν μπορούν να μας αφήσουν ασυγκίνητους και απροβλημάτιστους…
Σίγουρα όμως όχι όλους!!!!
Διότι υπάρχουν τουλάχιστον 60.000 συμπολίτες μας οι οποίοι δεν έχουν πάρει χαμπάρι για το τι γίνετε γύρω τους!
Mercedes 8802, BMW 6509, Chrysler 2637, Lexus 436 , Porsche 424, Jaguar 106, Ferrari 29, Hammer 23, Cadillac 21, Maserati 12, Bentley 9 , Laborghini 8, Lotus 5!!
Αυτά είναι συνολικά 19.021 πανάκριβα αυτοκίνητα που πουλήθηκαν από αντιπροσωπείες εξωτερικού στην Ελλάδα το 2009, σε ανθρώπους που μοιράζονται μαζί μας την επικαιρότητα της κρίσης και μαζί τους και οι οικογένειες τους. Άρα καταλήγουμε στον ελάχιστο αριθμό των 60.000!!!
Καλό είναι οι άνθρωποι να βγάζουν λεφτά και να τα ξοδεύουν όπως θέλουν…Αυτό που με προβληματίζει ήρθε από λίγο μακρύτερα.. Όταν στην Γερμανία, το 2009 πουλήθηκαν 32 Ferrari (αναλογιστείτε την αναλογία ανά κάτοικο) και στην Αγγλία πουλήθηκαν 396 Porsche αναρωτιέμαι: Μήπως οι εταίροι μας, κάνουν κάτι καλύτερα από εμάς; Μήπως όντως δεν έχουμε πάρει χαμπάρι τι γίνεται στην χώρα μας;”
Ε, τους ίδιους προβληματισμούς έχω και εγώ!!!

«…Ελπίζω ότι όσοι εξ´ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ´ εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ´ ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της…»
«…εφ´ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».
Ιωάννης Καποδίστριας
πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος, προς την Δ´ Εθνοσυνέλευση

Με ρωτούσαν πριν λίγα χρόνια για το πώς βλέπω την κατάσταση και όταν απαντούσα ότι σα χώρα δεν έχουμε μέλλον, μου έλεγαν ότι έκανα αντιπολίτευση στον “καταλληλότερο”.
Υπάρχουν λεφτά, μου απαντούσαν, δεν βλέπεις πόσα καγιέν κυκλοφορούν στους δρόμους, δεν βλέπεις τα βράδια πώς ξενυχτάει ο κόσμος.
Σήμερα που είμαστε ένα βήμα πριν τη χρεοκοπία (και όλοι αυτό μας λένε λάου-λάου), σήμερα κάποιοι κατάλαβαν ότι τα πράγματα δεν ήσαν όπως τα έβλεπε ο… “καταλληλότερος”.

Σήμερα ο κόσμος άρχισε να συνειδητοποιεί ότι είμαστε μια χώρα:
που ο ένας μισθωτός στους τρεις, πληρώνεται από το δημόσιο,
που δεν παράγει τίποτα (ψάξτε για καμιά βαριά βιομηχανία…),
που δεν εξάγει τίποτα (αφού δεν παράγει…),
που καταναλώνει αφειδώς (εισαγόμενα και… με ξένα λεφτά),
που είναι τελευταία στην παιδεία (και πρώτη στα γκράφιτι σχολών), την έρευνα και την τεχνολογία,
χωρίς επιχειρήσεις (οι εξυπνότεροι επιχειρηματίες έφυγαν πριν λίγα χρόνια για τα υπόλοιπα Βαλκάνια), χωρίς υψηλού επιπέδου θέσεις εργασίας (όλοι σπουδάζουν μάνατζερς),
που δανείζεται 60 με 80 δις το χρόνο για να επιβιώσει,
που ο κρατικός προϋπολογισμός πηγαίνει στους τόκους των δανείων και τους μισθούς των (δημοσίων)υπαλλήλων,
που δεν έχει φράγκο για παιδεία (ποιά παιδεία;), υγεία (χαχα), για να μαζέψει τα σκουπίδια (όλοι θέλουμε χωματερή στην… άλλη γειτονιά), να φτιάξει ένα δρόμο.

Αυτή η χώρα δεν έχει κανένα μέλλον και αν πιστεύει κάποιος το αντίθετο ας σχολιάσει παρακάτω.
Έχει δίκιο λοιπόν, όποιος λέει ό,τι, ή θα αλλάξουμε τα πάντα, ή θα χρεοκοπήσουμε.

Ας σταματήσουμε να ρίχνουμε το φταίξιμο στην παγκοσμιοποίηση, στους κερδοσκόπους γενικά, στα διευθυντήρια των Βρυξελλών, στους μετανάστες και στις συνωμοσίες κάθε είδους (από τους σιωνιστές, τους νεφελίμ και τους εξωγήινους) και ας στρωθούμε στη δουλειά και στην αλλαγή της νοοτροπίας μας, γιατί συνεχίζω να μη μας βλέπω καλά.

“ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΑΥΤΟΣ; Οι αρκούδες στη Βόρεια Ελλάδα παραμένουν ξύπνιες και δραστήριες, ενώ θα έπρεπε να βρίσκονται σε λήθαργο από τα τέλη Οκτωβρίου.Οι καλλιέργειες έχουν απορρυθμιστεί εντελώς. Ροδακινιές, δαμασκηνιές και αχλαδιές έχουν ήδη ανθίσει σε πολλές περιοχές της Ελλάδας.Οι προσβολές στα λάχανα από βακτήρια και «εισαγόμενα» έντομα αυξήθηκαν Γενάρη μήνα. Την ίδια στιγμή κουνούπια και κατσαρίδες εξακολουθούν να κόβουν βόλτες ανά τη χώρα. Τα βαγόνια του ΟΣΕ έχουν καταληφθεί από κατσαρίδες σε τέτοιο βαθμό ώστε ο Οργανισμός αναγκάστηκε να αναζητήσει λύση στο Ινστιτούτο Μεσογειακών Δασικών Οικοσυστημάτων. Οι επιστήμονες είναι κατηγορηματικοί: ο θερμός χειμώνας που διανύουμε, πιθανώς απόρροια της κλιματικής αλλαγής, δοκιμάζει την αντοχή των οικοσυστημάτων της χώρας. Ο προηγούμενος Δεκέμβριος ήταν για την Αθήνα ένας από τους δύο πιο θερμούς των τελευταίων 112 ετών. Ο Ιανουάριος μόνο μεσοχείμωνο δεν θυμίζει. Και τα χειρότερα έρχονται:τα αποτελέσματα ευρωπαϊκού προγράμματος δείχνουν ότι σε δέκα χρόνια, δηλαδή από το 2021, θα αυξηθούν η μέση μέγιστη και η μέση ελάχιστη θερμοκρασία τον χειμώνα ως και 2 βαθμούς Κελσίου”
Αυτά γράφει η κ. Μάχη Τράτσα στο Βήμα της Κυριακής με τίτλο “Ο χειμώνας ξεχάστηκε, η φύση τρελάθηκε και τα χειρότερα έπονται” για να επιβεβαιώσει τις ανησυχίες μου περί χειμώνα. Αυτό δε που με ανησυχεί περισσότερο είναι ότι οι τοπικοί άρχοντες συνηθίζουν να κόβουν δέντρα και να τα αντικαθιστούν με πλακόστρωση αλλάζοντας έτσι το “μικροκλίμα” της κάθε περιοχής και φυσικά το κλίμα σε ευρύτερη έκταση.

Αναρωτιέμαι αν θα μπορέσουμε να ξαναδούμε τόσο πολύ χιόνι στο Μαρούσι, με όλα αυτά που ακούμε αλλά και αντιλαμβανόμαστε μόνοι μας για την υπερθέρμανση του πλανήτη. Η φωτογραφία αυτή είναι τραβηγμένη σαν σήμερα 17 Ιανουαρίου του 1964 στην αυλή του πατρικού μου σπιτιού (στο βάθος η Κοίμηση της Θεοτόκου, αριστερά τα σκαλιά που οδηγούσαν στην ταράτσα έχουν σκεπαστεί τελείως). Είχε αρχίσει να χιονίζει λίγο πριν τα Χριστούγεννα χωρίς να το στρώνει. Το κρύο και η παγωνιά μας συνόδεψαν μέχρι τα Θεοφάνεια, που ήταν εκείνα τα χρόνια και η πιό κρύα ημέρα. Υπήρχαν χρονιές που στα Θεοφάνεια πηγαίναμε οι μικρότεροι με “γαλότσες” για να μη χαλάσουμε τα παπούτσια μας στο λίγο χιόνι που έπεφτε και στρωνόταν (5 - 10 πόντους ύψους). Εκείνη τη χρονιά, ξεκίνησε το χιόνι από τα Θεοφάνεια, έπεφτε, στρωνόταν το βράδυ, έλιωνε το πρωί, μέχρι του Αγίου Αντωνίου, που ξυπνήσαμε και αντικρύσαμε αυτό το θέαμα. Το χιόνι εκέινο κράτησε σχεδόν μια βδομάδα και μπορεί να έλιωνε στους δρόμους, λόγω των ελάχιστων αυτοκινήτων, στις αυλές όμως διατηρήθηκε για πολύ καιρό. Το διατηρούσαν το συνεχές κρύο και οι συννεφιές.
Φέτος, το πρώτο κρύο στο Μαρούσι ήλθε στις 16 Ιανουαρίου και είναι αμφίβολο εάν θα κρατήσει μια βδομάδα.
Πράγματι, το κλίμα δεν πάει καλά και το κακό είναι ότι όλες οι κυβερνήσεις το μόνο που κάνουν είναι να συσκέπτονται για την υπερθέρμανση. Τιποτ’ άλλο.

Με μια νέα δεντροφύτευση, στις 10 Ιανουαρίου, στην πρόσφατα καμένη περιοχή του περιβάλλοντα χώρου του Μεγάρου Δουκίσσης Πλακεντίας καλωσόρισε τη νέα χρονιά ο Σύνδεσμος Δήμων και Κοινοτήτων Προστασίας και Ανάπλασης Πεντελικού (ΣΠΑΠ).
Εκει φυτεύτηκαν τα χριστουγεννιάτικα έλατα με τα οποία είχαν στολιστεί τα σπίτια.
Έχω μια αντίρρηση: Τα έλατα αυτά καλλιεργούνται συνήθως στην Ευρυτανία (Καρπενήσι κλπ) που έχει διαφορετικό υψόμετρο. Θα μπορέσουν άραγε να διατηρηθούν στο ύψος της Πεντέλης της οποίας το ψηλότερο σημείο πρέπει να είναι γύρω στα 900 μέτρα;

Ήμουν στη Βιέννη κατά τη διάρκεια των εορτών (όπως χιλιάδες άλλοι Έλληνες που συναντούσα παντού - αφού εκεί τη βγάλαμε φθηνότερα συγκριτικά με εδώ) και δημοσιεύω δύο χαρακτηριστικές φωτογραφίες (για όσους δεν έχετε επισκφθεί την Αυστριακή πρωτεύουσα).
Η επάνω, από την εορταστική ατμόσφαιρα στους δρόμους και η κάτω από το Κοινοβούλιο, κτισμένο σε ρυθμό αρχαίο Ελληνικό με το άγαλμα της Θεάς Αθηνάς, της Θεάς της Σοφίας στην είσοδο, μπροστά από τα Προπύλαια.
Έτσι, για να παίρνουμε καμία ιδέα από πεζόδρομους και από σεβασμό στην Ιστορία.

Μέρες που είναι ας τη δούμε και λίγο αλλιώς τη δουλειά.
Ας δείξουμε λίγο ανθρωπιά.
Παραθέτω στη συνέχεια, μια λίστα από οργανισμούς / ομάδες όπου μπορεί κάποιος / α να δωρίσει αντικείμενα που δεν χρησιμοποιεί πια, αντί να τα πετάξει στα σκουπίδια. Για σκεφτείτε το.
Ανάλογα με τα αντικείμενα, τον χρόνο που διαθέτει ο καθένας μας, τις προτιμήσεις στο τι θέλει να υποστηρίξει κάθε φορά, μπορούμε να απευθυνθούμε να υπάρξουν αντίστοιχες ομάδες και σε άλλες πόλεις. Στις ιστοσελίδες των χαριστικών παζαριών freecycle και xariseto σίγουρα υπάρχει δράση και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.

ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΑΣΤΕΓΩΝ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ
έχει ανάγκη από ρούχα, σεντόνια, παπλώματα. Εάν έχετε ρούχα (παιδικά /γυναικεία/ανδρικά), σεντόνια, παπλώματα που δεν χρειάζεστε πια, το ίδρυμα αστέγων Κ.Υ.Α.Δ.Α. δέχεται καθημερινά προσφορές 8:00-3:00 στην Πειραιώς 35. Τηλέφωνα επικοινωνίας: 210-5239465 και 210-5246516, e-mail:
kyada@otenet.gr, http://gr.mc264.mail.yahoo.com/mc/compose?to=kyada@otenet.gr, ηλεκτρονική Διεύθυνση: http://www.kyada.gr, http://www.kyada.gr/

Το Χατζηκυριάκειο ίδρυμα παιδικής προστασίας
χρειάζεται βιβλία όλων των ηλικιών για την ενίσχυση της βιβλιοθήκης του. Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στο 210-4515387 ή επισκεφτείτε το site http://www.xatzikiriakio.gr, http://www.xatzikiriakio.gr/

H ΜΚΟ Praksis
χρειάζεται φάρμακα για την κάλυψη αναγκών των πολυιατρείων του για μετανάστες, άστεγους κτλ. Δέχονται ακόμα και ανοιγμένα, χρησιμοποιημένα κουτιά φαρμάκων αρκεί να έχουν ημερομηνία λήξης ένα χρονικό όριο πέραν του έτους. Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στο 210-5205200, 210-8213704 ή στο http://www.praksis.gr, http://www.praksis.gr/,
info@praksis.gr, http://gr.mc264.mail.yahoo.com/mc/compose?to=info@praksis.gr

Ομάδα ΡΕΤΟ,πρώην ναρκoμανών.
Παίρνουν οτιδήποτε, είτε λειτουργεί, είτε όχι, και απασχολούν άτομα για επισκευές ή κατασκευές. Έχουν ένα ή δύο μαγαζιά με μεταχειρισμένα αντικείμενα / έπιπλα κτλ. Παραλαμβάνουν από το σπίτι, μεγάλα και μικρά αντικείμενα (έπιπλα, ηλεκτρικές / ηλεκτρονικές συσκευές, ρούχα, παιχνίδια κ.ά). 210-6625096.

Οι δύο ιστοσελίδες χαριστικών παζαριών,
www.freecycle/gr http://www.freecycle/.com, και www.xariseto,γρ, http://www.xariseto/.gr.
Γίνεσαι μέλος και μπορείς να δίνεις και να παίρνεις χωρίς διακίνηση χρημάτων. Μπορείς να βρεις οτιδήποτε στην κυριολεξία.

“Τα παιδιά του δρόμου”.Αρίστωνος 6-8 και γωνία Κωνσταντινουπόλεως 165, Μεταξουργείο, Κολωνός
Υπεύθυνη Κοινωνική Λειτουργός: κα Μυρτώ Λαιμού, Τηλέφωνο: 210-5239402 και 210-5221149, Ώρες : 11.00 - 18.00 καθημερινά

Στέγη κακοποιημένων γυναικών
τηλ. Κα Δορκοφίκη 697-3871004 / 210-8103496

Θεόφιλος
στέλνει σε πολύτεκνες οικογένειες σε όλη την Ελλάδα: 210-8819397

Οι ξένοι της Νέας Μάκρης (Foreigners of Nea Makri)
οργανώνουν παζάρι κάθε πρώτη Κυριακή του μήνα στο καφέ Τίκι, από περιοχές βορειοανατολικής Αττικής (Ραφήνα, Λούτσα, Πικέρμι, Νέα Μάρκη κ.ά) παραθέτω παλιά τους ανακοίνωση. Για περισσότερες πληροφορίες, καλέστε την Ingrid 6973350024, e-mail foreignersinneamakr i@yahoo.gr <mailto:i@yahoo.gr

Habitat for Humanity, Greater Athens
Stratigou Eindou 14, 185 36 Piraeus, Greece, Tel: +30 (210) 418-2251,
Email address: hfhgr@ath.forthnet.gr

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΡΑΒΑΝΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ,
ΠΛ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ 1 Τ.Κ. 105 53 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ. 210-3314334 – 210-3378412 – 210-3816886, ΦΑΞ:210-3314334
ανακοίνωση για το μαγαζί μεταχειρισμένων:
Eπιχειρώντας τομή στον τρόπο ενίσχυσης της εθελοντικής προσφοράς και των εσόδων των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, το ΕΛΛHNIKO ΚAPABANI ΑΛΛHΛEΓΓYHΣ αποφάσισε να μεταφέρει και στην Ελλάδα, τον τόσο δημοφιλή και διαδεδομένο στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο, θεσμό των καταστημάτων “Charity Shop”.
Τα “Charity Shop”, που στα Ελληνικά μπορούν να ονομαστούν “φιλανθρωπικά καταστήματα” ή “καταστήματα αλληλεγγύης” πωλούν σε πολύ χαμηλές τιμές και σε άριστη κατάσταση, είδη δώρων, βιβλία, δίσκους και CD και μικροέπιπλα που τους προσφέρονται δωρεάν από τους πολίτες.
Τα περισσότερα εμπορεύματα του Καραβανιού είναι δεύτερο χέρι διότι μόνο έτσι μπορεί να τα εξασφαλίσει με μηδενικό κόστος από τους φίλους του, και να τα προσφέρει σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές.
Στο μαγαζί του Καραβανιού, γίνεται από οικολογική άποψη μια πλήρης ανακύκλωση όχι απλά των πρώτων υλών ενός αντικειμένου (χαρτί, γυαλί, μέταλλο), όπως έχουμε συνηθίσει. Ολόκληρο το αντικείμενο “ανακυκλώνεται” και επιβιώνει ακέραιο. Ένα πράγμα λιγότερο χρηστικό και παλιό για τον ένα, γίνεται καινούργιο απόκτημα και χρήσιμο για τον άλλο. Έτσι πραγματοποιείται ένα όμορφο, χαρούμενο, ανώνυμο παζάρι ανάμεσα σε αυτούς που προσφέρουν δωρεάν και σε αυτούς που αγοράζουν.
Τα αντικείμενα στο Καραβάνι δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα καινούργια. Όλα έχουν περάσει από αυστηρή διαλογή, με βάση την ποιότητα και την αισθητική. Έχουν τη δική τους, μοναδική προσωπικότητα, που προέρχεται από τις αξίες και τα πρότυπα του ΚAPABANIOY.
Σε άλλες χώρες, οι αγορές από τα “charity shops” έχουν πάρει τεράστιες διαστάσεις.
Στο δεύτερο χέρι λειτουργεί η γωνιά της αντίκας, με είδη γεμάτα με μυστήριο για τον καθένα.
Kαι να σημειώσουμε ότι αν κάποιος επιμένει σε “πρώτο χέρι” μπορεί άνετα να ψωνίσει αχρησιμοποίητα αντικείμενα, που είναι προσφορές ζωγράφων, συγγραφέων, εργαστηρίων επιχειρήσεων κλπ. στην ειδική γωνιά “πρώτο χέρι”. Φειδίου 14-16 10678 Αθήνα, Tηλ/Fax:210-381688

Συνεταιρισμός για το εναλλακτικό και αλληλέγγυο εμπόριο «ο Σπόρος»,
Σπύρου Τρικούπη 21, Εξάρχεια, 2103801375. www.sporos.org

Ώρες λειτουργίας Σποροχώρου: Δευτέρα έως Σάββατο πρωί 11:30 - 15:00
Δευτέρα έως Παρασκευή απόγευμα 17:30 - 20:30
Λειτουργεί μεταξύ άλλων, χαριστικό παζάρι. Κυρίως ρούχα (καλή κατάσταση), και κάποια βιβλία, παπούτσια, βίντεο, μικρά παιχνίδια.
Περιορισμένος χώρος (παταράκι του μαγαζιού), γι’αυτό θέλει προ-συνεννόηση για να πάμε αντικείμενα εκεί.

Δεν κάνω διαφήμιση, αλλά δεν μπορώ να μην αναφερθώ σε μια νεαρή φίλη, που έκανε τα πρώτα καλλιτεχνικά της βήματα στο Μαρούσι ανάμεσα σε καλούς μου φίλους και αναφέρομαι στην Δήμητρα Μαστορίδου, η οποία πριν από καιρό με είχε εκπλήξει ευχάριστα στο Up Stage, που είχα πάει και την άκουσα.
Για την ιστορία, λοιπόν, η Δήμητρα, ξεκίνησε τις καλλιτεχνικές της ανησυχίες στο πλάι του ζεύγους Μιχάλη Ζωγραφίδη και Έφης Νιχωρίτη (όλοι τη θυμόμαστε στις «Τζαζ ιστορίες», που ανέβηκαν πριν λίγα χρόνια στον «Διθύραμβο» και νωρίτερα στα μουσικά της «Φαύστας» του Μποστ).
Από το 1996, αφιερώθηκε αποκλειστικά στο τραγούδι, εμφανιζόμενη με επιτυχία σε διάφορες μουσικές σκηνές. Έχει κυκλοφορήσει μάλιστα και το πρώτο της προσωπικό cd, με τίτλο «Καινούργιο σπίτι» με στίχους και μουσική δικά της (σε παραγωγή «Μικρού Ήρωα» για τη δισκογραφική εταιρεία «Λύρα»).
Η Δήμητρα Μαστορίδου με τη κρυστάλλινη φωνή, έρχεται στις 11 Σεπτεμβρίου 2009 να τραγουδήσει στο Μαρούσι στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Καλοκαιρινές βραδιές πολιτισμού στο Δήμο Αμαρουσίου».
Η συναυλία της θα ξεκινήσει στις 8.15 το βράδυ στο χώρο των εκδηλώσεων που έχει δημιουργηθεί μπροστά στο Αμαλίειο Οικοτροφείο επί της λεωφόρου Κηφισιάς

Λίγο παράξενο μου φαίνεται να εμφανίζομαι μετά από δύο μήνες σχεδόν, αλλά ας όψεται ο ΟΤΕ. Είναι απίστευτο αλλά ζήτησα μεταφορά της τηλεφωνικής μου σύνδεσης (δεν διαθέτω laptop) στις 14 Μαΐου 2009 και η σύνδεση στο νέο μου σπίτι έγινε στις 17 Ιουλίου 2009 και ενώ είχε προηγηθεί αναφορά μου στην Ε.Ε.Τ.Τ.
Το απίστευτο ήταν ότι ενώ συνδέθηκα, δεν είχα ADSL γιατί όταν έκανα την αίτηση στο OTEShop στο Μαρούσι η κοπέλα δεν μου είπε ότι έπρεπε να κάνω και άλλη αίτηση γι’ αυτό. Έτσι έκανα άλλη αίτηση στις 18 Ιουλίου 2009 και σύνδεση με ADSL είχα στις 20 Ιουλίου και να’ μαι.
Από τη μεριά του βέβαια, ο ΟΤΕ μπορεί να μου πει ότι η πολυκατοικία που πήγα να μείνω ήταν νεόδμητη και δεν είχε συνδεθεί με το κεντρικό δίκτυο, αλλά εμένα ουδόλως με ενδιαφέρει αυτό όταν ξέρω ότι ο κατασκευαστής της πολυκατοικίας είχε κάνει αίτηση για σύνδεση από τις… 4 Μαρτίου 2009. Κάτι μήνες πριν κάνω αίτηση για μεταφορά εγώ. Οπότε…
Στο μεταξύ διάστημα όμως κατάλαβα την εξάρτηση που είχα από το ίντερνετ και τα συν αυτώ, διότι καθημερινά γκρίνιαζα στην εφημερίδα επειδή δεν μπορούσα να εργάζομαι σπίτι και να στέλνω τις εργασίες μου με mail.
Τέλος πάντων, τώρα είμαι πάλι… δικτυωμένος με όλα τα συν και τα πλην της υπόθεσης και θα αρχίσω τα σχόλια, όπως το σημερινό με τον ΟΤΕ.
Όσο για κάποια πράγματα που συνέβησαν εν τω μεταξύ, μπορεί να επανέλθω αναδρομικά και δριμύτερος.

Χρειάζεται παιδεία για να εκτιμηθεί ένα έργο. Όποιο έργο και να είναι αυτό. Από έργο τέχνης, έως τεχνικό έργο.
Δέχομαι ότι για την «ανάπλαση» της πλατείας Ηρώων υπήρχε η καλύτερη των προθέσεων από το δήμαρχο μέχρι τον τελευταίο εργαζόμενο στο Δήμο, που συμμετείχε στη σύλληψη της ιδέας. Της ιδέας δηλαδή, να γεμίσει μάρμαρα η πλατεία, σιντριβάνι και σκακιέρα. Ακόμα και αν όλα αυτά συνδυάζονται με τις στάμνες στο κάρο.
Μετά από αυτό το έργο, στοιχειώδης παιδεία επιβάλλει, οι δημότες να κάθονται στα παγκάκια και να χαλαρώνουν με τον ήχο του νερού του σιντριβανιού, ή να παίζουν σκάκι κάποιες ώρες, που τα πιόνια βρίσκονται στη θέση τους. Τέτοια παιδεία δεν υπάρχει όμως. Ειδικά, στα παιδιά με τα skateboards, διότι κανείς στο σπίτι ή στο σχολείο δεν τους έχει εξηγήσει τι θα πει «έργο κοινόχρηστο και κοινωφελές».
Έτσι, όταν επανεμφανίστηκαν με τα skateboards να τσουλάνε στα καινούργια και γυαλιστερά μάρμαρα και τόλμησαν κάποιοι μεγαλύτεροι να τους κάνουν παρατήρηση ότι «με αυτό το παιχνίδι τα καταστρέφουν», απάντησαν: «Η πλατεία είναι δική μας και κανείς δεν μπορεί να μας διώξει».
Το κακό είναι ότι δεν υπάρχει παιδεία και στους μεγαλύτερους. Στο συγκεκριμένο περιστατικό, προσπάθησαν να εκδιώξουν τα παιδιά με τελείως ανάρμοστη συμπεριφορά. Αντί να τους εξηγήσουν…
Έτσι, δημιουργήθηκε μια έκρυθμη κατάσταση, με αποτέλεσμα σε λίγες ώρες τα καινούργια μάρμαρα να υποστούν ζημιές και κάποια πιόνια σκακιού να σπάσουν. Παιδιά, βλέπετε…
Πάσχουν όμως από έλλειψη παιδείας και οι τεχνοκράτες του δήμου. Αν είχαν τη σωστή παιδεία, θα είχαν εκτιμήσει τις ανάγκες της περιοχής και τις συνέπειες αυτού του είδους της «ανάπλασης». Έτσι, θα φρόντιζαν ή να κατευθύνουν αλλού τα παιδιά, ή να «επιβάλλουν» άλλη συμπεριφορά επί της πλατείας, απλά και μόνο με τη δημιουργία παρτεριών για περίπατο, χωρίς να κόψουν ή κλαδέψουν ούτε ένα δέντρο, χωρίς να φυτέψουν τόσο γκαζόν, που είναι κατάλληλο για την Αγγλία και χωρίς να ξοδευτούν για μάρμαρα. Ας έπαιρναν ως παράδειγμα την πλατεία Κεφαλαριού στη Κηφισιά, που έχει σχεδόν το ίδιο μέγεθος. Ή ας άνοιγαν ένα από τα δεκάδες περιοδικά για διακόσμηση εξωτερικών χώρων να διάβαζαν κάτι για κήπους που οριοθετούνται με πέτρες (βραχόκηποι, αποκαλούνται) και χαρακτηρίζονται από ασύμμετρους διαδρόμους, με φυτά όχι πάντα καλλωπιστικά. Άλλο παράδειγμα; Η πλατεία Γαρδέλη, στην οποία δεν έχουν πατήσει ποτέ παιδιά με skateboards.
Τελειώνω. Προσωπικά, με καλμάρει ο ήχος του σιντριβανιού και με εξιτάρει μια υπαίθρια παρτίδα σκάκι με τον φίλο μου το Χάρυ και δεν θα έγραφα τίποτα (για να μη θεωρηθώ «αντιδραστικός»), εάν δεν δεχόμουνα παράπονα από αναγνώστες ότι με την «ανάπλαση» η πλατεία έχασε το χαρακτήρα της και τα παιδιά συνεχίζουν το skateboarding. Ταυτόχρονα, με οδήγησε σ’ αυτό το κείμενο, το γεγονός ότι 3 – 4 δημότες ανάφεραν το περιστατικό στο δήμαρχο Γ. Πατούλη, ανήμερα των Θεοφανείων (άλλη έλλειψη παιδείας αυτή, παράπονα με το «χρόνια πολλά») και του ζητούσαν να «κάνει κάτι για να μη καταστραφεί περισσότερο η πλατεία».
Τι άλλο να κάνει; Να την κυκλώσει με αστυνομικούς, όπως το χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας Συντάγματος;

Παραμονή Χριστουγέννων, πέθανε σε ηλικία 81 ετών ο αμερικανός πολιτειολόγος και καθηγητής πολιτικών επιστημών Σάμιουελ Χάντινγκτον. Ο θάνατός του ανακοινώθηκε από το πανεπιστήμιο Χάρβαρντ στην ιστοσελίδα του και δεν έγινε ευρέως γνωστό. Κι όμως ο Χάντινγκτον, γεννημένος στις 18 Απριλίου του 1927 στη Νέα Υόρκη, ήταν ένας άνθρωπος που δεν σταμάτησε να διδάσκει παρά το 2007 και ύστερα από 58 χρόνια προσφοράς, όπως διευκρίνισε το αμερικανικό πανεπιστήμιο.
Ο Χάντινγκτον δεν υπήρξε μια τυχαία προσωπικότητα, ήταν από τους σημαντικότερους θεωρητικούς της αμερικάνικης κυριαρχίας σε παγκόσμιο επίπεδο και συνεργάτης πολλών κυβερνήσεων και οργανισμών, αποκλειστικά συντηρητικού ή ακροδεξιού προσανατολισμού.
Ταυτόχρονα, είχε παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαπλοκή του μεγάλου κεφαλαίου με το πανεπιστημιακό κατεστημένο των ΗΠΑ. Υπήρξε ιδρυτής (1989), πρόεδρος (1989-2000) και ιθύνων νους του «Ιδρύματος Όλιν», μέσω του οποίου ο ομώνυμος κολοσσός της χημικής βιομηχανίας χρηματοδοτεί και οργανώνει τη διάδοση των «σωστών» αναλύσεων στους κόλπους της ακαδημαϊκής κοινότητας και των Μέσων Ενημέρωσης, με καταστατικό σκοπό «την ενίσχυση των οικονομικών, πολιτικών και πολιτισμικών θεσμών πάνω στους οποίους στηρίζεται η ατομική πρωτοβουλία».
Ο Χάντινγκτον έχει συγγράψει και επιμεληθεί 17 βιβλία και 90 επιστημονικά άρθρα για την αμερικανική πολιτική, τον εκδημοκρατισμό, τη στρατιωτική πολιτική, τη στρατηγική, την αναπτυξιακή πολιτική.
Το σημαντικότερο από τα δεκάδες βιβλία και άρθρα του, που τον ανέδειξαν σε έναν από τους πιο πολυδιαβασμένους αλλά και αμφιλεγόμενους πολιτικούς επιστήμονες των τελευταίων ετών, είναι «Η σύγκρουση των πολιτισμών και ο ανασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης», το οποίο κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το 1996 και μεταφράστηκε σε 39 γλώσσες, τον έκανε δε γνωστό και στην Ελλάδα.
Με αυτό το βιβλίο ο Χάντινγκτον εναντιώθηκε στην άποψη περί «παγκόσμιου πολιτισμού» του Φουκουγιάμα και μετατόπισε τα αίτια μελλοντικών συγκρούσεων μεγάλης κλίμακας, από τον ιδεολογικό (ο οποίος χαρακτήριζε τις συμμαχίες μέχρι τη διάλυση του κομμουνιστικού μπλοκ), στον πολιτισμικό τομέα.
Η θεμελιώδης πηγή συγκρούσεων, γράφει ο Χάντινγκτον, σ’ αυτό τον καινούργιο κόσμο που προέκυψε μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, δεν θα είναι πρωταρχικά ούτε ιδεολογική, ούτε οικονομική. Οι μεγάλοι διαχωρισμοί στο εσωτερικό της ανθρωπότητας και η κυρίαρχη πηγή συγκρούσεων, θα είναι πολιτισμικοί. Τα εθνικά κράτη θα παραμείνουν οι ισχυρότεροι παίκτες στις διεθνείς υποθέσεις, οι κυριότερες όμως συγκρούσεις στην παγκόσμια πολιτική θα προκύψουν ανάμεσα σε έθνη και ομάδες διαφορετικών πολιτισμών. Οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ πολιτισμών, θα είναι τα πολεμικά μέτωπα του μέλλοντος.
Στο πλαίσιο αυτών των αναλύσεων ο Χάντινγκτον απαρίθμησε «επτά ή οκτώ» τέτοιους «πολιτισμούς», στους οποίους κατανέμεται η ανθρωπότητα και συγκεκριμένα: «Δυτικός, Κομφουκιανός, Ιαπωνικός, Ισλαμικός, Σλάβο-ορθόδοξος, Λατινοαμερικανικός κι ενδεχομένως Αφρικανικός». Χρόνια αργότερα, επανήλθε με την προσθήκη ενός ακόμα πολιτισμού, το «Βουδιστικό», ενώ τον «Κομφουκιανό» τον μετονόμασε σε «Σινικό».

Όταν παρουσίαζα το βιβλίο «Οικονομική φρίκη» τον Δεκέμβριο του 1997, δεν φανταζόμουν ότι θα μπορούσε να είναι επίκαιρο 11 χρόνια αργότερα, μιας και η Βιβιάν Φορεστέρ (δημοσιογράφος της Monde), ουσιαστικά διαπραγματεύεται το θέμα της ανεργίας, η οποία στις μέρες μας σαν οικονομική έννοια έχει διαχωριστεί από την έννοια του κεφαλαίου. Ένας διαχωρισμός που θα ήταν αδιανόητος στους καθηγητές μου στις οικονομικές επιστήμες πριν μερικά χρόνια.
Γιατί γίνεται επίκαιρο; Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος αναλύοντας τα κεφάλαια που δεν είχα αναλύσει τότε.
Η Φορεστέρ, από μια διαφορετική οπτική γωνία, κάνει μια εμπεριστατωμένη ανάλυση και καταγγέλλει όλες εκείνες τις απόψεις, γύρω από την ανεργία, που συγκαλύπτουν την ουσία του προβλήματος και περιέχουν ενδείξεις ότι ο Άνθρωπος στη σύγχρονη κοινωνία τείνει να καταστεί μια «περιττή δαπάνη», είναι «αναλώσιμος». Η εργασία είναι εμπόρευμα, που η νέα οικονομική τάξη πραγμάτων δεν το χρειάζεται, αφού μπορεί να αναπαράγει το χρήμα με μεθόδους καθαρά ηλεκτρονικούς.
Ο πλούτος, γράφει η Φορεστέρ, που μας παρουσιάζεται στη βιτρίνα δεν είναι παρά μια σειρά αφηρημένες οντότητες που χρησιμεύουν σαν προφάσεις για την ανάπτυξη «παραγώγων προϊόντων», τα οποία δεν έχουν καμία σχέση μαζί του. Ξεκινώντας από αυτό, οι οικονομικές δραστηριότητες των επιχειρήσεων που δεν έχουν πατρίδα, αφορούν παιχνίδια με τίτλους, με χρέη, με ποσοστά επιτοκίων και συναλλάγματος, που υπολογίζονται με χίλιους τρόπους.
Κατά την Φορεστέρ, οι επιχειρήσεις πωλούν και αγοράζουν πλέον τους κινδύνους τους οποίους συνεπάγονται κάποιες μεσοπρόθεσμες ή μακροπρόθεσμες συμβάσεις, που δεν έχουν υπογραφεί ακόμα, ή και που ακόμα συντάσσονται και όπως είχε πει κάποτε ο Χέλμουτ Σμιτ σε μια συνέντευξή του: «Κάνουν υποθέσεις πάνω σε υποθέσεις, πάνω σε υποθέσεις». Έτσι δημιουργείται μια αλυσίδα απαιτήσεων και υποχρεώσεων, της οποίας εάν λείψει ένας κρίκος όλα ανατρέπονται, όπως συμβαίνει σήμερα.
Η Φορεστέρ βέβαια, εξάγει συμπεράσματα πάνω στην ανεργία, τους απασχολήσιμους, την αξιοπρέπεια των ανέργων, την έλλειψη ελεύθερου χρόνου, της χρησιμότητας του ανθρώπου και της ντροπής την οποία αισθάνεται όταν δεν μπορεί να εργαστεί, μετά την εφαρμογή των νέων τεχνολογιών. Για να φτάσει όμως σ’ αυτά τα συμπεράσματα περνάει από τις οικονομικές κρίσεις που οδηγούν στα αποτελέσματα αυτά. Κρίσεις που προκύπτουν από πολέμους που διεξάγονται μέσα από τις οθόνες των στελεχών των επιχειρήσεων, οι οποίοι βλέπουν τους άλλους εργαζόμενους σαν αναλώσιμους και δεν νοιάζονται εάν 1.000 – 2.000 – 3.000 από αυτούς θα βρεθούν ξαφνικά στο δρόμο.
Ήταν προφητικό το βιβλίο «Οικονομική φρίκη» της Φορεστέρ (που γράφτηκε το 1996). Προφητικό και ανατρεπτικό, όχι μόνο στο θέμα της ανεργίας που διαπραγματεύεται, αλλά και στα θέματα που οδηγούν σ’ αυτή.
Όπως επίσης ήταν ανατρεπτικό και το δεύτερο βιβλίο της με τίτλο «Μια παράξενη δικτατορία» που έγραψε το 2000 (8 χρόνια πριν τη σημερινή κρίση), με το οποίο ισχυρίζεται ότι δεν ζούμε κάτω από τη μοιραία κυριαρχία της παγκοσμιοποίησης, αλλά κάτω από το ζυγό «ενός μοναδικού και πλανητικού πολιτικού καθεστώτος, ανομολόγητου, του υπερφιλελευθερισμού, ο οποίος διαχειρίζεται την παγκοσμιοποίηση και την εκμεταλλεύεται εις βάρος της πλειοψηφίας».
Αυτή η δικτατορία χωρίς δικτάτορα δεν φιλοδοξεί να καταλάβει την εξουσία, λέει η Φορεστέρ. Φιλοδοξεί να ασκεί κάθε εξουσία σε αυτούς ακριβώς που την κατέχουν.
Με αυτό το βιβλίο, η Φορεστέρ αποδεικνύει αυτό που ζούμε σήμερα. Ότι δεν είναι η οικονομία που έχει αλώσει την πολιτική, αλλά η πολιτική με ολοκληρωτικές τάσεις που αφήνει να καταστραφεί η οικονομία προς όφελος της κερδοσκοπίας. Προς όφελος μόνο του κέρδους, το οποίο έχει γίνει ασύμβατο με την απασχόληση. Στο οποίο κέρδος, θυσιάζονται και άλλοι οι τομείς: της υγείας, της παιδείας και όλων εκείνων που σχετίζονται με τον πολιτισμό.
(Και τα δύο βιβλία έχουν κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Νέα Σύνορα – Α.Α. Λιβάνη»

Το κείμενο δίπλα, μπήκε στο πλαίσιο μιας διαφήμισης για γνωστό αναψυκτικό, ενώ το κίτρινο σημείωμα κάτω, σε κόκκινο φόντο, ανήκει σε διαφήμιση εταιρείας τηλεφωνίας.
Κάποτε μια φίρμα ρούχων casual, χρησιμοποιούσε σοκαριστικές φωτογραφίες για να τραβήξει τα βλέμματα του κοινού. Ήσαν όμως φωτο-ντοκουμέντα (θάλαμοι νοσοκομείων, σκηνές από μέτωπα πολέμου, αντάρτες με μάσκες κλπ) και προκαλούσαν την περιέργεια. Αυτά τα λόγια των δύο γνωστών εταιρειών, πού αποσκοπούν έτσι ξεκάρφωτα που διατυπώνονται; Τι θέλουν να πουν στο κοινό που απευθύνονται;

Μετά από 15 χρόνια απουσίας σε εκθεσιακούς χώρους, ο φίλος μου ο Βασίλης Βαγιάνης επανέρχεται με φοβερά έργα, ο αθεόφοβος, όπως πάντα.
Ο Βασίλης για όσους δεν τον ξέρετε, βασικά κάθεται και διαβάζει σημαντικούς Έλληνες ποιητές, όπως ο Σολωμός, ο Ελύτης, ο Καβάφης, ο Ρίτσος, ο Αναγνωστάκης, ο Παλληκαρίδης και άλλοι και ύστερα αφήνει τη φαντασία του να πετάξει. Πάει πίσω σε χρόνια ηρωικά, που ξεκινούν από πολιτισμούς αρχέγονους και φτάνει μέχρι τη σύγχρονη ιστορία μας.
Μετά πιάνει την παλέτα του και δημιουργεί: τοπία που προσφέρουν γαλήνη και ανθρώπινες φιγούρες σε στάσεις αναπόλησης, ήπιας εγκατάλειψης και γαλήνιας σκέψης.
Δεν θα γίνω κριτικός ζωγραφικής, αλλά μπορώ να πω ότι οι πίνακες του Βασίλη ξεκινούν από μια ιμπρεσιονιονιστική διάθεση, περνάνε στον εξπρεσιονισμό και ταυτόχρονα έχουν μια τάση σουρεαλισμού.
Η έκθεση των νέων έργων του δεν αργεί. Θα γίνει στο ξενοδοχείο «Πεντελικόν» της Κηφισιάς και θα διαρκέσει από την 1η μέχρι την 5η Νοεμβρίου 2008.
Θα εγκαινιαστεί το Σάββατο 1 Νοεμβρίου 2008 στις 7.00 μ.μ. και θα μένει ανοικτή από τις 10.00 το πρωί μέχρι τις 10.00 το βράδυ.

Ο Βασίλης γεννήθηκε στη Μυτιλήνη και από μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε στην Αθήνα με την οικογένειά του, όπου ξεκίνησε και η σχέση του με τη ζωγραφική. Μετά το Λύκειο πήγε στο Παρίσι όπου σπούδασε Φυσική, Χημεία και Οικολογία, φοιτώντας παράλληλα στη Σχολή Καλών Τεχνών. Το 1974 πραγματοποίησε την πρώτη του έκθεση στο Παρίσι. Ακολούθησαν 50 ατομικές εκθέσεις σε πόλεις των ΗΠΑ, Καναδά, Γερμανίας, Κύπρου και αλλού. Έχει σκηνογραφήσει παραστάσεις και η βιογραφία του φιλοξενείται σε τρεις εγκυκλοπαίδειες Τέχνης. Σήμερα ζει, εργάζεται και εκθέτει τα έργα του στον εκθεσιακό χώρο που έχει δημιουργήσει στο Μαρούσι.