Αντιλογίες

«”Βόμβα” ισχύος 10 δισ. ευρώ έφτασε στο Μαξίμου προ δεκαπενθημέρου, μέσω μιας επιστολής-καταγγελίας, η οποία περιγράφει πώς το Δημόσιο απώλεσε έσοδα μαμούθ σε διάστημα 3 ετών περίπου (2006-2008).
Ένα κύκλωμα καλοστημένο διέγραφε φόρους και πρόστιμα που είχαν καταλογισθεί σε μεγάλες επιχειρήσεις (ακόμα και εισηγμένες στο Χ.Α.) ακυρώνοντας τις αρχικές εκθέσεις ελέγχου με “σικέ πορίσματα επανελέγχων”, τα οποία καθοδηγήθηκαν από υψηλά ιστάμενα πρόσωπα στην ιεραρχία της Γενικής Διεύθυνσης Επιθεώρησης του υπουργείου Οικονομικών και υλοποιήθηκαν από συγκεκριμένους οικονομικούς επιθεωρητές”, γράφει η Αριστέα Μπογάτσου στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Και κάθομαι και σκέφτομαι: Αυτοί είναι που απεργούσαν 8 και 9 του μηνός; Αυτοί θα απεργήσουν και μεθαύριο με την ΑΔΕΔΥ;
Απεργούν, αντί να στρωθούν στη δουλειά και να πιάσουν όλους τους φοροφυγάδες να τους ανακηρύξουμε ευεργέτες και να τους στήσουμε μνημείο, ως έθνος.

• «Έχουμε να δούμε τυπωμένα πρακτικά του Δημοτικού Συμβουλίου από τις 22 Οκτωβρίου 2008, κύριε πρόεδρε».
• Αυτή ήταν η πρώτη ερώτηση του δημοτικού συμβούλου Γ. Συκαμιώτη κατά την πρώτη συνεδρίαση του μήνα Μαρτίου… φέτος.
• Προ ημερών, δηλαδή.
• Με το παρντόν, αλλά είστε άδικος κύριε Συκαμιώτη μας.
• Τι θέλατε δηλαδή; Να αφήσουν οι υπηρεσίες του Δήμου τόσες και τόσες δουλειές και να ασχολούνται με το γράψιμο των πρακτικών;
• Καλά έκανε, λοιπόν, ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου κ. Μαραγκάκης και σας έδωσε «πληρωμένη» την απάντηση.
• «Κύριε Συκαμιώτη, μιλήσαμε πολύ το 2009 και ανέβηκε το κόστος της απομαγνητοφώνησης».
• Για να σοβαρευτούμε όμως: Έτσι εξηγούνται όλα.
• Τώρα δικαιώνεται και η στήλη, αγαπητοί αναγνώστες.
• Μιλάνε πολύ.
• Οπότε, αφού μιλάνε πολύ, αυξάνεται η διάρκεια απομαγνητοφώνησης και κατά συνέπεια αυξάνεται και το κόστος.
• «Όπερ έδει δείξαι» όσον αφορά στο κόστος, βεβαίως-βεβαίως…
• …και «ουκ εν τω πολλώ τω ευ», όσον αφορά στην πολυλογία τους.
• Η είδηση όμως είναι αλλού.
• Ότι επειδή η χώρα διέρχεται κρισίμους στιγμάς και επιβάλλονται περιορισμοί εις τας δαπάνας του Δημοσίου, η συμμετοχή του Δήμου εις την περιστολήν των δαπανών, άρχισε από την μη εκτύπωση των πρακτικών.
• (Διαπίστωση: Είναι πολλά τα λεφτά για την απομαγνητοφώνηση και εκτύπωση.
• Ίσως πιο πολλά και από αυτά των «πλεοναζόντων» υπαλλήλων.
• «Είστε μια πλεονάζουσα διοίκηση», είπε ο δημοτικός σύμβουλος Τ. Γιαννακόπουλος και ίσως είχε αυτό κατά νουν.
• Αλλά, ας μη ξεφεύγω και γίνομαι κακός).
• Είχαμε μείνει στο ότι μιλάνε πολύ.
• Πώς γίνεται όμως, να μιλάνε πολύ, όταν ο πρόεδρος κάθεται με το χρονόμετρο αντίστροφης μέτρησης στο χέρι;
• Η Ομάδα Σοφών της στήλης μελέτησε το θέμα.
• Όχι, διότι «εγώ είμαι αγράμματος», όπως ομολογεί κάθε φορά ο φίλος της στήλης δημοτικός σύμβουλος Κ. Αντωνόπουλος, αλλά διότι η στήλη επιμένει να λειτουργεί συλλογικά και εκ του ασφαλούς.
• Η Ομάδα Σοφών της στήλης, λοιπόν, θεώρησε ότι δεδομένου του περιορισμένου χρόνου ομιλίας των επικεφαλής των συνδυασμών και των δημοτικών συμβούλων και δεδομένου του μειωμένου χρόνου των δευτερολογιών, αλλού θα πρέπει να αναζητηθεί ο υπερβολικός χρόνος που αναλίσκεται στις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου.
• Είναι δε βέβαιον, ότι το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό. Να λειτουργεί το μαγνητόφωνο σε αργή ταχύτητα, ας πούμε.
• Η Ομάδα Σοφών της στήλης, απεφάνθη ότι υπεύθυνος για την κατασπατάληση του χρόνου των συνεδριάσεων, θα πρέπει να είναι κάποιος ο οποίος εκ του Κανονισμού Λειτουργίας του Δημοτικού Συμβουλίου, έχει δικαίωμα να παρεμβαίνει σε οποιαδήποτε φάση της συνεδρίασης και να ομιλεί χωρίς χρονικό περιορισμό.
• Κάποιος, ο οποίος όχι μόνον είναι εκ φύσεως πολυλογάς, αλλά και ως εκ της θέσεώς του, επαναλαμβάνει διαρκώς θέματα αφορώντα στο παρελθόν, τα οποία μαζί με τα επίκαιρα, λειτουργούν σωρευτικά και διογκώνουν συνεχώς το χρόνο.
• Τίθεται πλέον θέμα «κατάχρησης χρόνου», αλλά αυτό θα εξετασθεί σε προσεχές σημείωμα.
• Προς το παρόν, η πρόταση της στήλης για να βγούμε από το αδιέξοδο του υψηλού κόστους, είναι να τοποθετηθούν κερματοδέκτες στα μικρόφωνα, τα οποία θα λειτουργούν μόνον εφ όσον ο ομιλητής ρίχνει κάποιο ποσό που θα καθορίσει το Δημοτικό Συμβούλιο, έτσι ώστε να καλύπτεται η δαπάνη της απομαγνητοφώνησης.

(Δημοσιεύτηκε στην Αμαρυσία στις 6/3/2010)

Ένα πλατύ, δροσερό χαμόγελο έτρεχε πάνω στο γυμνό κορμί σου,
σαν ένα κλωνάρι πασχαλιάς, πρωί, την άνοιξη,
έσταζες όλη από ηδονή, οι ερωτικές κραυγές μας
τινάζονταν μέσα στον ουρανό σα μεγάλα γιοφύρια
απ’ όπου θα περνούσαν οι αιώνες - α, για να γεννηθείς εσύ,
κι εγώ για να σε συναντήσω
γι’ αυτό έγινε ο κόσμος. Κι η αγάπη μας ήταν η απέραντη
σκάλα που ανέβαινα
πάνω απ’ το χρόνο και το Θεό και την αιωνιότητα
ως τ’ ασύγκριτα, θνητά σου χείλη.

Ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη από τον τόμο «Υάκινθοι, βιολέτες και ηλιοτρόπια», μια επιλογή από τον Γιάννη Κοντό, (Εκδόσεις Κέδρος, 2008)

Επειδή πολλά λέγονται από συλλόγους και φορείς της πόλης για την ποιότητα της ζωής μας, θα ήθελα να συνοψίσω, μερικές προϋποθέσεις περί του τι θεωρώ ποιότητα ζωής στη γειτονιά, διότι μερικοί σύλλογοι τις ξεχνούν και στόχος τους είναι μόνο “η τύχη του οικοπέδου απέναντι από το σπίτι του/ης προέδρου του συλλόγου”.
Μιλάμε, λοιπόν για ποιότητα ζωής στη γειτονιά μας, όταν:
- μπορούμε να περπατάμε ευχάριστα, χωρίς να κινδυνεύουμε από οχήματα, αλλά και χωρίς να εμποδιζόμαστε από δέντρα και άλλα εμπόδια στα πεζοδρόμια και στους πεζόδρομους
- βρίσκουμε στη γειτονιά μας τα απαραίτητα αγαθά για την εξυπηρέτηση καθημερινών αναγκών, χωρίς να χρειάζεται να πάρουμε το ΙΧ μας
- έχουμε (ή έστω και στη διπλανή γειτονιά), σχολείο (νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο) και παιδικό σταθμό
- έχουμε κάποιο στέκι να συναντιόμαστε με γείτονες και φίλους
- έχουμε χώρους άθλησης, πνευματικής δημιουργίας, ή επικοινωνίας των ηλικιωμένων μεταξύ τους
- έχουμε την απαραίτητη πληροφόρηση του τι συμβαίνει, ή του τι θα πραγματοποιηθεί στην πόλη, ώστε να μπορούμε να συμμετέχουμε
- βρίσκουμε κάποιους χώρους στάθμευσης, έστω και λίγο πιό μακριά από την πόρτα μας
- διαπιστώνουμε ότι ο Δήμος δημιουργεί πράσινο και συμβάλλουμε και εμείς στη διατήρησή του
- μπορούμε μέσα από ένα δίκτυο πεζοδρόμων, να φτάνουμε στο εμπορικό (πολιτιστικό, κοινωνικό) κέντρο της πόλης, ή
- αν μένουμε μακρύτερα, να έχουμε αξιόπιστη και ασφαλή δημοτική συγκοινωνία, που να μας οδηγεί εκεί.
Ας αναλογιστούμε αυτά, για να δούμε τί ακριβώς έχουμε στο Μαρούσι και πως λειτουργεί

• Αυτό αναφέρουν τα λεξικά για τον αρχαϊκό χορό της Θράκης που τον μετέφεραν οι ζεϊμπέκηδες στη Μικρά Ασία και τον επανέφεραν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του 1922.
• Έγραφε κάποτε ο Διονύσης Χαριτόπουλος στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ (14/9/2002): «Το ζεϊμπέκικο είναι κλειστός χορός, με οδύνη και εσωτερικότητα.
• Δεν απευθύνεται στους άλλους.
• Ο χορευτής δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον.
• Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τον οποίο τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου.
• Για πάρτη του καίγεται, για πάρτη του πονάει και δεν επιζητεί οίκτο από τους γύρω.
• Ο σωστός χορεύει άπαξ, δεν μονοπωλεί την πίστα.
• Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το Πάτερ Ημών.
• Τα είπες όλα με τη μία.
• Τα μεγάλα ζεϊμπέκικα είναι βαριά, θανατερά».
• «Ίσως αύριο χτυπήσει πικραμένα του θανάτου η καμπάνα και για μένα». (Τσιτσάνης)
• «Τι πάθος ατελείωτο που είναι το δικό μου, όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ το θάνατό μου». (Βαμβακάρης)
• «Ο αληθινός άντρας», λέει ο Χαριτόπουλος, «δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του.
• Αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό.
• Συμπάσχει με τον στίχο, ο οποίος εκφράζει σε κάποιον βαθμό την προσωπική του περίπτωση. Γι’ αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο, ταπεινά και με αξιοπρέπεια.
• Η πιο κατάλληλη στιγμή για να φέρει μια μαύρη βόλτα, είναι η στιγμή της μουσικής γέφυρας, εκεί που και ο τραγουδιστής ανασαίνει».
• Και μακριά από τη στήλη, τα σχόλια του Χαριτόπουλου του στυλ: «Ο άντρας, δεν σαλτάρει ασύστολα δεξιά κι αριστερά. Βρίσκεται σε κατάνυξη».
• Ούτε το σχόλιο: «Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται σε οικογενειακές εξόδους ή γιορτές στο σπίτι. Απάδει προς το πνεύμα. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν κουτσούβελα που κυκλοφορούν τριγύρω παντελώς αναίσθητα. Είναι χορός μοναχικός».
• Ούτε επίσης το σχόλιο: «Απαγορεύεται αυστηρώς σε γυναίκα να εκδηλώσει καημούς ενώπιον τρίτων».
• Διότι γράφει και γι’ αυτά ο Χαριτόπουλος. Αλλά ποιος τον λαμβάνει υπόψη…
• Η στήλη κρατά την τελευταία παράγραφο του άρθρου του Χαριτόπουλου, που λέει: «Όμως βλέπεις μερικές φορές κάτι παλικάρια να γεμίζουν την πίστα με ήθος και λεβεντιά, που σε κάνουν να ελπίζεις, όχι απλώς για τον συγκεκριμένο χορό, αλλά για τον κόσμο ολόκληρο».
• Γι’ αυτό και η στήλη χάρηκε, που τύχη αγαθή τη βοήθησε να φωτογραφίσει την αντιδήμαρχο Ρ. Χαλιώτη να τραγουδά, παραφράζοντας το γνωστό λαϊκό άσμα: «Μου ’φαγες όλα τα ρολεξάκια και με ’χεις και κοιμάμαι στο Μαρούσι στα παγκάκια», με το δήμαρχο Γ. Πατούλη να εκφράζει τον εσωτερικό του πόνο.

(Δημοσιεύτηκε στην Αμαρυσία στις 27/2/2010)

Το παρακάτω κείμενο του Διονύση Χαριτόπουλου, είναι αυτό που ενέπνευσε τα Έπεα Πτερόεντα, που δημοσιεύονται στη σημερινή έντυπη ΑΜΑΡΥΣΙΑ (υπάρχει link δίπλα) και του οποίου αντιγράφω αποσπάσματα, λόγω του μικρού χώρου της στήλης στο έντυπο.
Απολαύστε το εδώ, ολόκληρο, μαζί με τη φωτογραφία που δημοσιεύεται στην εφημερίδα:
Read More »

* «Για να τελειώνουμε και με τον τοπικό Τύπο, αυτός θα πρέπει να αποτυπώνει τα πράγματα όπως λέγονται και να μη κάνει διαστρεβλώσεις».
* Αυτά μας είπε για άλλη μια φορά ο αγαπητός μας δήμαρχος σε μια έκρηξη οργής και σε μια αποστροφή του λόγου του, που απευθυνόταν προς τη μειοψηφία.
* Ενός λόγου, από αυτούς που υπνωτίζουν.
* Όχι διότι όσα λέγονται είναι βαρετά…
* Προς Θεού…
* Αλλά, διότι όταν ομιλεί ο πρώτος άνδρας του τόπου, απαιτεί απόλυτη ησυχία.
* Και η απόλυτη ησυχία, φέρνει γενικώς μια υπνηλία.
* Και στην απόλυτη ησυχία, ξέρετε τι άλλο μπορεί να συμβεί; Ακόμα και το πιο αθώο ring tone κινητού, μπορεί να ακουσθεί ως υπέρτατη ειρωνεία.
* Ας θυμηθούμε το ring tone «εμβατήριο» του κ. Αντωνόπουλου ή τα «γελάκια του μωρού» της κ. Ιωάννου.
* Να μιλάει σε απόλυτη ησυχία ένας δήμαρχος και ξαφνικά να ακούς το ρυθμό «των εχθρών τα φουσάτα περάσαν’ σα το λίβα που καίει τα σπαρτά»…
* Ή, να ακούς τα γελάκια ενός μωρού δύο τρεις φορές.
* Σε λίγο καιρό θα μας λένε: «Το λόγο έχει ο κύριος δήμαρχος, παρακαλούμε απενεργοποιείστε τα κινητά σας».
* Όπως στα θέατρα.
* Και επειδή, η στήλη ΕΠΕΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ δεν διαστρεβλώνει τα πράγματα, διότι αν τα διαστρέβλωνε, δεν θα ήταν η μακροβιότερη του Μαρουσιώτικου Τύπου (τον άλλο μήνα κλείνει ακριβώς 20 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας), θα εξηγήσει γιατί ο κύριος δήμαρχος ξέσπασε στον Τύπο, ενώ απευθυνόταν στον κ. Ραγκούση και στον κ. Γιαννακάκο.
* Είπε, λοιπόν ο κύριος δήμαρχος ότι αντί να ασχολούνται με σοβαρά θέματα, «ασχολούνται με το εάν ξύνεται η κ. Χαλιώτη».
* Και βέβαια, η κ. Χαλιώτη που είχε επανεμφανισθεί μετά την ηρωική αποχώρηση της προηγουμένης εβδομάδος (που είχε ζητήσει να συζητηθεί επείγον θέμα εκτός ημερησίας διατάξεως και δεν τα κατάφερε) ουδόλως αντέδρασε.
* Δικαίωμά της.
* Ο γράφων τη στήλη όμως, αντιδρών αυθόρμητα σ’ αυτή την προσβολή, ψιθύρισε στον διπλανό του «Ε, όχι και ξύνεται η κ. Χαλιώτη».
* Λόγω της απόλυτης ησυχίας, ο ψίθυρος «ερέθισε» τον ομιλούντα δήμαρχο, ο οποίος αφού αναφέρθηκε στον «ψίθυρο του δημοσιογράφου», έκανε και την παρένθεση για τον Τύπο.
* (Τώρα τι σχέση είχε το, κατά τον δήμαρχο «ξύσιμο» της κ. Χαλιώτη, με τα δημοσιεύματα του Τύπου, μόνον αυτός το γνωρίζει).
* Και επειδή δεν γέμισε ακόμα η στήλη, δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό και να μην αποδώσω (χωρίς διαστρέβλωση, κύριε δήμαρχε) και την απάντηση που έδωσε ο κ. Αντωνόπουλος σε ερώτηση του κ. Ραγκούση.
* Η ερώτηση: «Αφού στην αρχή της συνεδρίασης ελέχθη ότι στους Βρεφονηπιακούς Σταθμούς υπήρχαν 200 άτομα και έφυγαν 100, τότε γιατί στο Πρόγραμμα Δράσης δηλώνετε 68 άτομα και προβλέπετε 150 προσλήψεις; Πώς εξηγείται αυτό;».
* Η απάντηση: «Ευχαρίστως να απαντήσω. Αλλά επειδή στη μειοψηφία είναι όλοι πτυχιούχοι (Νομικής, Εμπορικής, Παντείου κλπ) και εγώ είμαι του Δημοτικού και αφού όλοι αυτοί της μειοψηφίας δεν πίστεψαν τον επιστήμονα γενικό γραμματέα μας, δεν πρόκειται να με πιστέψουν ό,τι και να πω. Γι’ αυτό και εγώ δεν θα απαντήσω. Ευχαριστώ».
* Ερώτηση της στήλης: Μήπως πρέπει σιγά - σιγά να εγκαταλειφθεί και η ιδέα των συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου;
* Ούτε να τους ρωτούν, ούτε να απαντούν.
* Η απόλυτη ευελιξία στην τοπική αυτοδιοίκηση.

(Δημοσιεύτηκε στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ στις 20/2/2010)

Γράφει η Καθημερινή: «Το στρατόπεδο της 679 Προκεχωρημένης Αποθήκης Πυρομαχικών (679 ΠΑΠ) λειτουργεί στον Αγριλο Αμφιλοχίας από το 1951, οπότε και ιδρύθηκε ως Μονάδα Υλικού Πολέμου, προκειμένου να συμβάλει στον ανεφοδιασμό όλων των Μονάδων της 8ης Μεραρχίας Πεζικού που εδρεύει στα Ιωάννινα. Στο εν λόγω Στρατόπεδο υπηρετούν σήμερα είκοσι δύο (22) μόνιμοι αξιωματικοί, οκτώ (8) στρατιώτες, δώδεκα (12) εθνοφύλακες, ενώ το πολιτικό προσωπικό αποτελείται από έξι (6) εργαζόμενους.»
Και σχολιάζει ο φίλος μου ο Μανδραβέλης, που εκτιμώ το γράψιμό του: «Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς; Το γεγονός ότι μια «προκεχωρημένη» αποθήκη πυρομαχικών βρίσκεται στην Αμφιλοχία; Το γεγονός ότι αυτή η αποθήκη απέχει 400 χιλιόμετρα από τις μονάδες που ανεφοδιάζει ή το εκπληκτικό ότι σ’ αυτό το στρατόπεδο υπηρετούν είκοσι δύο (22) μόνιμοι αξιωματικοί για οκτώ (8) φαντάρους;»
Επειδή λοιπόν, έχω διατελέσει έφεδρος αξιωματικός Φροντιστής (στρατιωτικός λογιστής και συντηρητής ταυτόχρονα), θα του πω ότι οι 22 μόνιμοι αξιωματικοί ΔΕΝ είναι για να διοικήσουν τους 8 (αποθηκάριους, μάλλον) φαντάρους, αλλά για την υπεύθυνη συντήρηση και λογιστική παρακολούθηση του «πηγαινέλα» των πυρομαχικών. Δεν γίνεται αυτή η δουλειά από φαντάρους που κάνουν 12μηνες ή 8μηνες θητείες. Πρέπει να υπάρχει μόνιμος έλεγχος επί του θέματος. Όσο για την απόστασή της, αν ήξερε τι πυρομαχικά μπορεί να περιέχουν αυτές οι αποθήκες, ίσως ο ίδιος να ζητούσε τα χιλιόμετρα να γίνουν… 500!
Θα έλεγα λοιπόν, να αφήσει το εντυπωσιακό «οι στρατιωτικές μονάδες-φαντάσματα χρειάζονται μόνο για να συντηρούν τοπικές καφετέριες και μπακάλικα», για τα εκατοντάδες ΤΕΙ που έχουν ιδρυθεί σε όλη τη χώρα, για να βγάζουν πτυχιούχους που οδηγούνται στην ανεργία.

Τόσους καιρούς και δε διδάχτηκα τίποτα
δεν έμαθα.
Ολοένα λησμονώ κι όσα ξέρω.
Μερικές φορές συλλογίζομαι
πως ίσως να είμαι άρρωστος
πως όλη αυτή η πείρα και η πίκρα της
είναι μια αλλόκοτη ασθένεια.
Τα μάτια μου δε βλέπουν πια
ή βλέπουν το ιώδες της ανάμνησης.
τ’ αυτιά μου δεν ακούνε τίποτα.
Ο άνεμος η βροχή το καλοκαίρι
είναι φωνές άλλες
ενδιαιτήματα ήχων
για τα όνειρα των άλλων.
Εγώ ακούω το φεγγάρι
τα λιγνά κορίτσια όταν κοιμούνται
την ψυχή του βοριά
όταν αφυπνίζει μυστικά τους λύκους
την άνοιξη
όταν κοιτάζει τις παλιές της φωτογραφίες.

(Ποίημα του Τάσου Ρούσσου από τη συλλογή “Προς την οροφή”, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1990)

Διάβασα στο ΒΗΜΑ της Κυριακής “Γιατί μας μισούν οι Ευρωπαίοι” και αναφέρεται ότι μας θεωρούν “απείθαρχους, σπάταλους και καλοπερασάκηδες”. Από μια μεριά δεν έχουν άδικο και το έχω ξαναγράψει, αλλά από την άλλη κάποιος πρέπει να τους πει ότι όχι μόνο με τα “δικά τους” χρήματα γίναμε έτσι, αλλά και τα δικά τους προϊόντα καταναλώνουμε και καλά θα κάνουν να το σκεφτούν πριν από οποιαδήποτε άλλη ενέργεια εις βάρος μας. Δεν φτάνει που θα αναγκαστούμε να κλείσουμε τώρα συμφωνίες για εξοπλισμούς, έχουμε μέχρι σήμερα υπερκαταναλώσει τα “δικά τους” αυτοκίνητα, τηλεοράσεις, home cinema, οικιακές συσκευές και ρούχα κάθε είδους (μην αναφέρω γνωστές φίρμες για διαφήμιση), διότι ως γνωστόν εμείς μέχρι και φαγητά εισαγόμενα έχουμε φτάσει να τρώμε (να μην αρχίσω να αναφέρω και εδώ).
Φταίμε, λοιπόν, ναι φταίμε και θα μείνω μόνο στο “απείθαρχοι”, γιατί όλοι μας λένε τι πρέπει να κάνουμε και εμείς συνεχίζουμε να είμαστε αδιόρθωτοι. Ας σταματήσουμε να αγοράζουμε κάθε τι εισαγόμενο. Ας αρχίσουμε να φοράμε ότι ράβεται εδώ, στη χώρα μας, ας αρχίσουμε να τρώμε μεσογειακά, με βάση αυτά που παράγουμε, ώστε να μην έχουμε ανάγκη κανέναν π….. Ας σταματήσουμε την άσκοπη υπερκατανάλωση και θα δείτε πως θα μιλάνε μετά οι Ευρωπαίοι.
Και όταν ο κ. Παπανδρέου λέει ότι “έχουμε δυνατότητες” αυτό μας λέει, αλλά μας το λέει με το γάντι. Θέλει πολλή πλύση εγκεφάλου ο Έλληνας, για να καταλάβει τι θα πει “έχουμε δυνατότητες” και πολύ φοβάμαι ότι γράφω λίγα επί του θέματος, αλλά μόνον έτσι θα μας “σεβαστούν” οι Ευρωπαίοι εταίροι μας. Όσο μας βλέπουν να ξοδεύουμε περισσότερα από αυτούς (χρόνια γίνεται αυτό, αν διαβάζετε ροζ σελίδες), να γλεντάμε από τα έτοιμα και να είμαστε αρπακολατζήδες, όχι μόνον απείθαρχους θα μας ξαναπούν, αλλά και άχρηστους για να υπάρχουμε. Και αυτό είναι που με ανησυχεί περισσότερο.

• Επειδή ο συνεργάτης μας κ. Γεώργιος Πάλλης, είναι πολύ σοβαρός για να κάθεται να ασχολείται με «απαντήσεις» του γνωστού νομικού προσώπου «Γραφείο Τύπου του Δήμου Αμαρουσίου», θα ασχοληθεί η στήλη.
• Αναφέρομαι στο θέμα «Ανάπλαση της πλατείας Ηρώων», στο οποίο αναφέρθηκε η «απάντηση» που δημοσιεύτηκε στο φύλλο μας της 30ης Ιανουαρίου.
• Αυτό δεν ήταν «απάντηση». Ήταν, άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε.
• Άγγιξε όμως ένα δικό μου κείμενο που είχα γράψει πέρυσι, στις 24 Ιανουαρίου 2009 με αφορμή διαπληκτισμούς μεταξύ των παιδιών που κάνουν skating και «φιλήσυχων» κατοίκων.
• «Όλες οι παρεμβάσεις υπηρετούν ένα στόχο, να γίνουν όλες οι πλατείες του Κέντρου πιο λειτουργικές, πιο ανθρώπινες, περισσότερο φωτεινές και πράσινες. Ώστε να προσελκύσουν περισσότερους επισκέπτες, μικρούς και μεγάλους. Για να αποτελέσουν πραγματικά ελεύθερους χώρους αναψυχής και διασκέδασης τόσο για τους κατοίκους, όσο και για τους επισκέπτες», γράφει το νομικό πρόσωπο.
• Σωστά.
• «Όσον αφορά τη χρήση της πλατείας από τους νέους που κάνουν skate, η δική μας άποψη είναι ότι σε αυτή την πλατεία όλοι έχουν θέση. Όλοι όσοι αναγνωρίζουν και στους άλλους το δικαίωμα στην ανεμπόδιστη πρόσβαση στον ίδιο χώρο. Όλοι όσοι σέβονται το γεγονός ότι η πλατεία αυτή φτιάχτηκε και συντηρείται με χρήματα των δημοτών μας».
• Είναι σωστό αυτό;
• Σωστό είναι, αλλά περιλαμβάνει ένα ψέμα: Το ένα τρίτο της πλατείας ανήκει (στεγασμένο) στις καφετερίες, το άλλο ένα τρίτο στο Μνημείο και… στη μοκέτα και το άλλο ένα τρίτο ανήκει στο… υπαίθριο Μουσείο.
• Και μια αλήθεια: «Με χρήματα των δημοτών μας».
• Όπως όλες οι πλατείες.
• Για να δούμε, τώρα σε ποιες από αυτές μπορούν να παίξουν τα παιδιά με τα skateboards, χωρίς να ενοχλούν.
• Στην πλατεία Γαρδέλη; Μα εκεί, στον ελεύθερο από την καφετερία χώρο συχνάζουν μητέρες και μικρά παιδιά.
• Στην πλατεία Κασταλίας; Αυτή έχει καταληφθεί από τα καφενεία, την καταστραφείσα βάναυσα κρήνη και τα παγκάκια των συνταξιούχων.
• Στην πλατεία Εθνικής Αντίστασης; Αυτή έχει διαρρυθμιστεί για καφετερίες, που έχουν «απλώσει» ακαλαίσθητα υπαίθρια σαλονάκια με καναπέδες και αμπαζούρ.
• Απ’ άκρου εις άκρον.
• Στην πλατεία Αγίας Λαύρας; Ούτε εκεί μπορούν. Αυτή, η καλύτερη, μοιάζει με οργανωμένο δασάκι, που μόνο στο εξωτερικό έχω δει και τώρα προσπαθούμε να την αναπλάσουμε… βιοκλιματικά.
• Στην πλατεία της οδού Μεσογείων; Ας τη ξεχάσουμε.
• Κλείνει δε τη θεωρητική τοποθέτησή του, το νομικό πρόσωπο «Γραφείο Τύπου», με τη φράση: «Η πλατεία Ηρώων ανήκει σε όλους τους Μαρουσιώτες».
• Λάθος. Οι πλατείες όπως έχουν διαμορφωθεί από το Δήμο Αμαρουσίου, δεν ανήκουν σε όλους τους Μαρουσιώτες και ας φτιάχνονται και συντηρούνται «με χρήματα όλων των δημοτών».
• «Όλα τα ζώα είναι ίσα», ήταν η έβδομη εντολή στο γνωστό μυθιστόρημα «Η φάρμα των ζώων» του προφήτη Τζορτζ Όργουελ, αλλά το αυταρχικό καθεστώς των γουρουνιών, είχε συμπληρώσει στο τέλος: «αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τ’ άλλα».
• Και οι skateboarders, ακόμα δεν έχουν το χώρο τους.

(Δημοσιεύτηκε στην Αμαρυσία στις 6/2/10)

Οι εκπομπές μαγειρικής στην τηλεόραση (που πληθαίνουν ραγδαία τελευταία) απευθύνονται σε ανθρώπους που κάθονται στους καναπέδες τους και βλέπουν (φυσικά) τηλεόραση, τρώγοντας ξηρούς καρπούς, ή πίτσες και άλλα φαγητά που τους φέρνουν οι ντελιβεράδες. Δεν μπορώ να φανταστώ, άλλο target group!

Ολονυχτίς
στον καναπέ
λες και θα ακούσω νέα σου
στο τελευταίο δελτίο.
Πώς τάχατε
νυχτώθηκες σε χώρα λωτοφάγων
και μόλις ξεμυτίσει λίγη μνήμη
θα γυρίσεις.

Της Γιώτας Αργυροπούλου
ποίημα από τη συλλογή “Τοιχογραφία της άνοιξης” (εκδόσεις Μεταίχμιο, 2006)

• Η στήλη οφείλει ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κ. Ραγκούση.
• Όχι διότι σε πρόσφατη συνεδρίαση κατηγόρησε τον δήμαρχο πως πήγε στο συνέδριο της ΚΕΔΚΕ «για φωτογραφίσεις και ένα δεκάρικο λόγο».
• Αυτό ήταν ανεπίτρεπτο.
• Διότι όταν καταγγέλλεται στο Δημοτικό Συμβούλιο, ότι διάφοροι γραμματείς του δημάρχου εισπράττουν χιλιάδες ευρώ μηνιαίως, μόνον «δεκάρικοι» δεν είναι οι λόγοι που του ετοιμάζουν.
• «Χιλιάρικοι» ίσως, αλλά δεν θα το συνεχίσω.
• Η ουσία είναι ότι με την παρέμβασή του αυτή, ο κ. Ραγκούσης ώθησε την Επιτροπή Σοφών της στήλης, να εντρυφήσει στην ομιλία του δημάρχου μας και να διαπιστώσει «ιδίοις όμασι» τον περί «δεκάρικου λόγου» χαρακτηρισμό.
• Εντόπισαν, λοιπόν οι ειδήμονες το ακόλουθο απόσπασμα από την ομιλία του δημάρχου.
• «Όταν μιλάμε για κοινωνική πολιτική, εννοούμε τις ενέργειες και τις δράσεις που κάνουμε στο επίπεδο της καθημερινότητας. Μια πολιτική προσανατολισμένη στις ανάγκες και στα προβλήματα των συμπολιτών μας, αλλά και στις ιδιαιτερότητες κάθε τοπικής κοινωνίας. Με τις δράσεις και πρωτοβουλίες που αναπτύσσουμε, βρισκόμαστε διαρκώς κοντά στον πολίτη, δίνουμε τη μάχη για να τον στηρίξουμε στην καθημερινότητά του και λύσεις στα προβλήματά του.
• Αυτό το κάνουμε με πολλούς τρόπους: (…) και με τη δημιουργία της Γραμμής Δημότη 15321, όπου καθημερινά χιλιάδες συμπολίτες μας απευθύνονται για να αναφέρουν κάποιο πρόβλημα».
• «…όπου καθημερινά χιλιάδες συμπολίτες μας αναφέρουν κάποιο πρόβλημα».
• Όχι εκατοντάδες, ούτε δεκάδες. Χιλιάδες.
• Πόσες χιλιάδες μπορεί να είναι αυτοί οι συμπολίτες μας; Μια χιλιάδα; Αποκλείεται.
• Άρα μιλάει για πάνω από δύο χιλιάδες. Διότι 1.999 συμπολίτες μας, δεν είναι «χιλιάδες». Είναι εκατοντάδες.
• Αλλά ποτέ δεν θα έλεγε «19 εκατοντάδες».
• Οπότε έχουμε πάνω από δύο χιλιάδες συμπολίτες μας, να τηλεφωνούν καθημερινά τα προβλήματά τους στο 15321.
• Τουλάχιστον.
• Να τηλεφωνούν για: Χαλασμένη λάμπα, λακκούβα στο δρόμο, σπασμένο πεζοδρόμιο, δρομολόγια δημοτικής συγκοινωνίας, κυκλοφοριακό, ογκώδη απορρίμματα κλπ., όπως γράφει και το βιβλιαράκι για τη Γραμμή Δημότη (15321).
• Στο οποίο συμπληρώνεται: «Στη δική σας γραμμή από Δευτέρα έως Παρασκευή 08.00 - 20.00».
• Δηλαδή, πέντε μέρες τη βδομάδα χιλιάδες συμπολίτες μας (πάνω από 2.000) αναφέρουν προβλήματα.
• Αντιλαμβάνεστε τώρα κ. Ραγκούση πόσο άδικο έχετε ακόμη και στο θέμα των προσλήψεων;
• Μη διαμαρτυρηθείτε λοιπόν, εάν αύριο - μεθαύριο ανακοινωθεί στο Δημοτικό Συμβούλιο κάποια προκήρυξη για καμιά 500αριά προσλήψεις.
• Ίσως είναι και λίγοι για τόσες χιλιάδες προβλήματα.
• Και όταν γράφω 500, εννοώ ότι μπορεί να είναι μέχρι 510 προς τα πάνω (π.χ. 508) ή 490 προς τα κάτω (π.χ. 498), για να ακριβολογώ, σύμφωνα με υπόδειξη της Επιτροπής Σοφών της στήλης.
• Η στήλη δεν παίζει με τα νούμερα.
• Με άλλα «νούμερα», ίσως.

(Δημοσιεύτηκε στην Αμαρυσία στις 30/1/2010)

Μου έγραψε ένας φίλος: “Το 2009 ήταν μια δύσκολη χρονιά…Όλοι προέβλεψαν την κρίση που ερχόταν και η οποία τώρα έκατσε πάνω από την χώρα μας…
Ο υπουργός κ. Λοβέρδος προέβλεψε 1.000.000 άνεργους μέσα στο 2010, ο πρωθυπουργός έκανε λόγο για σκληρή και σφιχτή οικονομική πολιτική, οι αγρότες βγήκαν στους δρόμους, ενώ η μισή αντιπολίτευση (και όχι μόνο) γύρισε την πλάτη στον κ. Παπανδρέου (λόγω των περικοπών) και στο αίτημα του για συστράτευση και συναίνεση, υπομονή και κατανόηση.
Όλα αυτά συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην μικρή μας Ψωροκώσταινα. Και σίγουρα δεν μπορούν να μας αφήσουν ασυγκίνητους και απροβλημάτιστους…
Σίγουρα όμως όχι όλους!!!!
Διότι υπάρχουν τουλάχιστον 60.000 συμπολίτες μας οι οποίοι δεν έχουν πάρει χαμπάρι για το τι γίνετε γύρω τους!
Mercedes 8802, BMW 6509, Chrysler 2637, Lexus 436 , Porsche 424, Jaguar 106, Ferrari 29, Hammer 23, Cadillac 21, Maserati 12, Bentley 9 , Laborghini 8, Lotus 5!!
Αυτά είναι συνολικά 19.021 πανάκριβα αυτοκίνητα που πουλήθηκαν από αντιπροσωπείες εξωτερικού στην Ελλάδα το 2009, σε ανθρώπους που μοιράζονται μαζί μας την επικαιρότητα της κρίσης και μαζί τους και οι οικογένειες τους. Άρα καταλήγουμε στον ελάχιστο αριθμό των 60.000!!!
Καλό είναι οι άνθρωποι να βγάζουν λεφτά και να τα ξοδεύουν όπως θέλουν…Αυτό που με προβληματίζει ήρθε από λίγο μακρύτερα.. Όταν στην Γερμανία, το 2009 πουλήθηκαν 32 Ferrari (αναλογιστείτε την αναλογία ανά κάτοικο) και στην Αγγλία πουλήθηκαν 396 Porsche αναρωτιέμαι: Μήπως οι εταίροι μας, κάνουν κάτι καλύτερα από εμάς; Μήπως όντως δεν έχουμε πάρει χαμπάρι τι γίνεται στην χώρα μας;”
Ε, τους ίδιους προβληματισμούς έχω και εγώ!!!

«…Ελπίζω ότι όσοι εξ´ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ´ εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ´ ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της…»
«…εφ´ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».
Ιωάννης Καποδίστριας
πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος, προς την Δ´ Εθνοσυνέλευση

•«Έχω αδυναμία να καταλάβω γιατί οι συνάδελφοί μου της πλειοψηφίας δεν αντιλαμβάνονται την τοποθέτηση του κ. Ραγκούση, ο οποίος μιλάει ατεκμηρίωτα, όπως εγώ πριν 15 χρόνια».
•Τάδε έφη αντιδήμαρχος Νικόλαος Καλαϊτζίδης.
•Σημειωτέον αντιδήμαρχος προμηθειών και δημοτικής ασφάλειας.
•Η Ομάδα Σοφών της στήλης, που ασχολήθηκε με το ρηθέν από τον κ. Καλαϊτζίδη, ομολόγησε αδυναμία να καταλάβει την έλλειψη της δυνατότητας εκ μέρους του να αντιληφθεί αυτά που δεν είχαν αντιληφθεί οι συνάδελφοί του.
•(Οπότε γιατί να ανησυχεί ο ίδιος, αλλά τέλος πάντων).
•Αυτό ίσως να οφείλεται στο γεγονός ότι ο κ. Καλαϊτζίδης, προφανώς λέγοντας ότι ο κ. Ραγκούσης μιλούσε «ατεκμηρίωτα», όπως μιλούσε ο ίδιος «πριν 15 χρόνια», δεν θα το εννοούσε αυτό.
•Διότι εάν το εννοούσε, δεν θα υπήρχε λόγος να δώσει απάντηση σε έναν άνθρωπο που παραληρεί.
•Γιατί όμως ο κ. Καλαϊτζίδης, ήθελε να απαντήσει, σε έναν άνθρωπο που μιλούσε ατεκμηρίωτα;
•Αυτό ήταν το δεύτερο θέμα, που κλήθηκε να επιλύσει η Ομάδα Σοφών της παρούσας στήλης.
•Η Ομάδα όμως εξέφρασε αδυναμία να αντιληφθεί την αδυναμία του κ. Καλαϊτζίδη στο να αποφύγει την απάντηση.
•Διότι τα λεγόμενα από έναν άνθρωπο, που μιλάει «ατεκμηρίωτα», συνήθως δεν έχουν την αρμόζουσα βαρύτητα και σαφώς δεν επιδέχονται κάποιας απάντησης.
•Τον αράπη κι αν τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς, που έλεγε και η γιαγιά μου.
•Τι ήταν αυτό όμως που ώθησε τον κ. Καλαϊτζίδη, να απαντήσει στην «ατεκμηρίωτη», όπως τη θεώρησε, τοποθέτηση του κ. Ραγκούση;
•Ίσως κάποιο απωθημένο της νεανικής ηλικίας, απεφάνθη η Ομάδα Σοφών, το οποίο ώθησε τον κ. Καλαϊτζίδη να ομολογήσει ότι και αυτός μιλούσε ατεκμηρίωτα πριν 15 χρόνια.
•Το απωθημένο, έγκειται στο γεγονός ότι ο κ. Καλαϊτζίδης όταν ήταν νεώτερος, μιλούσε ατεκμηρίωτα, αλλά κανείς δεν του έδινε σημασία. Σε αντίθεση με τον κ. Ραγκούση, στον οποίο απάντησαν τόσο ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, όσο και αρκετοί σύμβουλοι της πλειοψηφίας.
•(Αυτοί, μάλλον πίστευαν ότι ο κ. Ραγκούσης μιλούσε τεκμηριωμένα).
•A posteriori, εξάγεται αβίαστα το συμπέρασμα, ότι η φράση του κ. Καλαϊτζίδη, δεν στρεφόταν τόσο στο «ατεκμηρίωτο» των λόγων του κ. Ραγκούση, όσο στη χαμηλή διανοητική κατάσταση των συναδέλφων του της πλειοψηφίας, οι οποίοι κακώς ασχολήθηκαν με τον κ. Ραγκούση.
•Συμπερασματικά θα λέγαμε, ότι ο κ. Καλαϊτζίδης, περισσότερο εξέφρασε μια πικρία του στιλ «ό,τι ασυναρτησίες και να πω κανείς δεν ασχολείται μαζί μου, ενώ με τις ασυναρτησίες του κ. Ραγκούση, ασχοληθήκατε όλοι».
•Η στήλη, ελπίζει ότι με το σημερινό της αφιέρωμα, θα μαλακώσει τον πόνο του συμπαθούς και φίλου αντιδημάρχου προμηθειών και ασφάλειας.
(Δημοσιεύτηκε στην Αμαρυσία στις 23/1/2010)

Με ρωτούσαν πριν λίγα χρόνια για το πώς βλέπω την κατάσταση και όταν απαντούσα ότι σα χώρα δεν έχουμε μέλλον, μου έλεγαν ότι έκανα αντιπολίτευση στον “καταλληλότερο”.
Υπάρχουν λεφτά, μου απαντούσαν, δεν βλέπεις πόσα καγιέν κυκλοφορούν στους δρόμους, δεν βλέπεις τα βράδια πώς ξενυχτάει ο κόσμος.
Σήμερα που είμαστε ένα βήμα πριν τη χρεοκοπία (και όλοι αυτό μας λένε λάου-λάου), σήμερα κάποιοι κατάλαβαν ότι τα πράγματα δεν ήσαν όπως τα έβλεπε ο… “καταλληλότερος”.

Σήμερα ο κόσμος άρχισε να συνειδητοποιεί ότι είμαστε μια χώρα:
που ο ένας μισθωτός στους τρεις, πληρώνεται από το δημόσιο,
που δεν παράγει τίποτα (ψάξτε για καμιά βαριά βιομηχανία…),
που δεν εξάγει τίποτα (αφού δεν παράγει…),
που καταναλώνει αφειδώς (εισαγόμενα και… με ξένα λεφτά),
που είναι τελευταία στην παιδεία (και πρώτη στα γκράφιτι σχολών), την έρευνα και την τεχνολογία,
χωρίς επιχειρήσεις (οι εξυπνότεροι επιχειρηματίες έφυγαν πριν λίγα χρόνια για τα υπόλοιπα Βαλκάνια), χωρίς υψηλού επιπέδου θέσεις εργασίας (όλοι σπουδάζουν μάνατζερς),
που δανείζεται 60 με 80 δις το χρόνο για να επιβιώσει,
που ο κρατικός προϋπολογισμός πηγαίνει στους τόκους των δανείων και τους μισθούς των (δημοσίων)υπαλλήλων,
που δεν έχει φράγκο για παιδεία (ποιά παιδεία;), υγεία (χαχα), για να μαζέψει τα σκουπίδια (όλοι θέλουμε χωματερή στην… άλλη γειτονιά), να φτιάξει ένα δρόμο.

Αυτή η χώρα δεν έχει κανένα μέλλον και αν πιστεύει κάποιος το αντίθετο ας σχολιάσει παρακάτω.
Έχει δίκιο λοιπόν, όποιος λέει ό,τι, ή θα αλλάξουμε τα πάντα, ή θα χρεοκοπήσουμε.

Ας σταματήσουμε να ρίχνουμε το φταίξιμο στην παγκοσμιοποίηση, στους κερδοσκόπους γενικά, στα διευθυντήρια των Βρυξελλών, στους μετανάστες και στις συνωμοσίες κάθε είδους (από τους σιωνιστές, τους νεφελίμ και τους εξωγήινους) και ας στρωθούμε στη δουλειά και στην αλλαγή της νοοτροπίας μας, γιατί συνεχίζω να μη μας βλέπω καλά.

* Είδηση: Προχωρά η τοποθέτηση νέων οικολογικών - οικονομικών λαμπτήρων στους δρόμους της πόλης. Όπως ανήγγειλε το προηγούμενο Σάββατο ο δήμαρχος Αμαρουσίου, στο κόψιμο της πίτας γνωστού Εξωραϊστικού Συλλόγου του κέντρου, έχουν τοποθετηθεί ήδη 1.800 λαμπτήρες από τους 5.000 που έχει προγραμματίσει η διοίκηση.
* Άλλη είδηση: Ανακλήθηκε η τοποθέτηση 200 οικολογικών – οικονομικών λαμπτήρων από αυτούς που είχαν τοποθετηθεί. Όπως ανακοίνωσε την προηγούμενη Κυριακή το μεσημέρι ο δήμαρχος Αμαρουσίου, στο κόψιμο της πίτας γνωστού περιφερειακού Εξωραϊστικού Συλλόγου, έχουν τοποθετηθεί 1.600 λαμπτήρες από τους 5.000 που είχε προγραμματίσει η διοίκηση.
* Αλληλογραφία: Μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του Δήμου Αμαρουσίου δίδεται απάντηση στο πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της εφημερίδας μας, της 5ης Δεκεμβρίου 2009 με τίτλο «…και πίσω ρέμα». Ο συντάκτης της απάντησης θεωρεί ότι η φράση, αφήνει σεξουαλικό υπονοούμενο εις βάρος της διοίκησης.
* «Αυτό δεν είναι δημοσιογραφία, είναι σοδομισμός», γράφει σε κάποιο σημείο ο συντάκτης και αρνείται ότι αποτελεί μέρος της παροιμίας «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα», διότι για τη σημερινή διοίκηση δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αλλά διεξοδικές απαντήσεις.
* Αλληλογραφία, πάλι: Μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του Δήμου, δίδεται απάντηση και στο πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της 12ης Δεκεμβρίου 2009 της εφημερίδας μας, που είχε τίτλο: «Λύση με νέα δανεικά». Κατά την απάντηση, θεωρείται ειρωνικός ο τίτλος, δεδομένου ότι ο Δήμος Αμαρουσίου, ούτε αναχρηματοδότηση των παλαιών δανείων του δεν μπορεί να κάνει.
* «Χάρη στις ενέργειες ασυνείδητων συμπολιτών μας», αναφέρεται στο κείμενο, «δεν μπορούμε ούτε να δουλέψουμε στο Δήμο. Θα καθιερώσουμε τετραήμερη βδομάδα».
* Κι άλλη αλληλογραφία: Μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του Δήμου δίδεται απάντηση και για το πρωτοσέλιδό μας της 25ης Δεκεμβρίου 2009 με τίτλο: «Κύμα προσφυγών». Ο συντάκτης της απάντησης, θεωρεί ότι τέτοιος τίτλος δεν αρμόζει ανμερα τα Χριστούγεννα.
* «Αυτή δεν είναι δημοσιογραφία, αλλά παραπληροφόρηση», αναφέρει ο συντάκτης. «Έπρεπε να δημοσιεύσετε πρωτοσέλιδο με τίτλο “Ήλθαν τα Χριστούγεννα” ή “Πάει ο παλιός ο χρόνος”, που είναι η πραγματικότητα».
* Τέλος, από την επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου, δίδεται και άλλη απάντηση στην εφημερίδα μας, για το δημοσίευμα της 1ης Ιανουαρίου 2010 με τίτλο: «Επειγόντως έργα υποδομής». Η διοίκηση θεωρεί ότι με αυτό τον τίτλο «καταστρατηγούνται τα δικαιώματα των εργαζομένων του Δήμου Αμαρουσίου».
* Αναφέρεται στην απάντηση: «Πως ζητάτε επειγόντως έργα, ανήμερα την Πρωτοχρονιά; Δεν γνωρίζετε ότι είναι αργία; Έχουν δικαίωμα στην αργία της Πρωτοχρονιάς οι υπάλληλοι να σουβλίσουν κι αυτοί το αρνί στο σπίτι τους, όπως όλος ο κόσμος».
* Διάψευση: Διαψεύστηκε, μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του Δήμου, η πληροφορία για ίδρυση Δημοτικής Σχολής Δημοσιογραφίας του Δήμου Αμαρουσίου. Ο συντάκτης της διάψευσης, σημειώνει ότι «υπάρχουν πλεονάζοντες δημοσιογράφοι και δεν χρειάζονται άλλοι στο Δήμο, πέραν του γεγονότος ότι και οι υπάρχοντες έχουν τις προϋποθέσεις που είχε θέσει το ΑΣΕΠ».

(Δημοσιεύτηκε στην Αμαρυσία στις 16/1/2010)

“ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΑΥΤΟΣ; Οι αρκούδες στη Βόρεια Ελλάδα παραμένουν ξύπνιες και δραστήριες, ενώ θα έπρεπε να βρίσκονται σε λήθαργο από τα τέλη Οκτωβρίου.Οι καλλιέργειες έχουν απορρυθμιστεί εντελώς. Ροδακινιές, δαμασκηνιές και αχλαδιές έχουν ήδη ανθίσει σε πολλές περιοχές της Ελλάδας.Οι προσβολές στα λάχανα από βακτήρια και «εισαγόμενα» έντομα αυξήθηκαν Γενάρη μήνα. Την ίδια στιγμή κουνούπια και κατσαρίδες εξακολουθούν να κόβουν βόλτες ανά τη χώρα. Τα βαγόνια του ΟΣΕ έχουν καταληφθεί από κατσαρίδες σε τέτοιο βαθμό ώστε ο Οργανισμός αναγκάστηκε να αναζητήσει λύση στο Ινστιτούτο Μεσογειακών Δασικών Οικοσυστημάτων. Οι επιστήμονες είναι κατηγορηματικοί: ο θερμός χειμώνας που διανύουμε, πιθανώς απόρροια της κλιματικής αλλαγής, δοκιμάζει την αντοχή των οικοσυστημάτων της χώρας. Ο προηγούμενος Δεκέμβριος ήταν για την Αθήνα ένας από τους δύο πιο θερμούς των τελευταίων 112 ετών. Ο Ιανουάριος μόνο μεσοχείμωνο δεν θυμίζει. Και τα χειρότερα έρχονται:τα αποτελέσματα ευρωπαϊκού προγράμματος δείχνουν ότι σε δέκα χρόνια, δηλαδή από το 2021, θα αυξηθούν η μέση μέγιστη και η μέση ελάχιστη θερμοκρασία τον χειμώνα ως και 2 βαθμούς Κελσίου”
Αυτά γράφει η κ. Μάχη Τράτσα στο Βήμα της Κυριακής με τίτλο “Ο χειμώνας ξεχάστηκε, η φύση τρελάθηκε και τα χειρότερα έπονται” για να επιβεβαιώσει τις ανησυχίες μου περί χειμώνα. Αυτό δε που με ανησυχεί περισσότερο είναι ότι οι τοπικοί άρχοντες συνηθίζουν να κόβουν δέντρα και να τα αντικαθιστούν με πλακόστρωση αλλάζοντας έτσι το “μικροκλίμα” της κάθε περιοχής και φυσικά το κλίμα σε ευρύτερη έκταση.